Wybór dramatów

Oryginalność oraz bezkompromisowość, sprzeciw wobec komercjalizacji i utowarowieniu sztuki, a także niezwykle celne diagnozy historiozoficzne sprawiły, że dramaty Stanisława Ignacego Witkiewicza należą do najwybitniejszych osiągnięć literatury awangardowej XX wieku. To w sztukach opartych na wyznacznikach Czystej Formy oraz czerpiących z krytycznego potencjału groteski i absurdu Witkacy widział szansę na osiągnięcie metafizycznego, katarktycznego przeżycia.

• Mistyfikuje go żartami, aby wkrótce - z pełną powagą - obwieszczać prawa rządzące przeznaczeniem ludzkości.

We Wstępie do Wyboru dramatów Jan Błoński pisze, że twórczość Witkiewicza zbija czytelnika z tropu, rozbawia go i przeraża na przemian, wytrącając w rozpasaną farsę i bezlitosną tragedię. Nie ulega wątpliwości, że dramaty autora Szewców należą do najambitniejszych i najszerzej zakrojonych projektów twórczych międzywojnia.

Jeśli pominąć juwenilia i utwory zniszczone przez autora, na dorobek dramaturgiczny Witkacego składa się dwadzieścia jeden dzieł, z których niemal wszystkie powstały w latach 1918-1925. W niniejszym wyborze Czytelnicy znajdą utwory takie jak: Nowe wyzwolenie (1920), W małym dworku (1921), Mątwa (1922) Janulka, córka Fizdejki (1923) Matka (1925) oraz Szewcy (1934).

• Książka ukazuje się w cyklu Wzorcowe tomy BN na stulecie serii.
• Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.
• Stanisław Ignacy Witkiewicz Stanisław Ignacy Witkiewicz, ps.

Znakomity Wstęp Jana Błońskiego stanowi z kolei wieloaspektowy przewodnik po najciekawszych i najbardziej zawiłych motywach dramatów Witkacego. Witkacy (1885-1939) - pisarz, dramaturg, teoretyk sztuki, malarz i fotografik.

• Syn Stanisława Witkiewicza.
• Urodził się w Warszawie.
• Dzieciństwo spędził w Zakopanem, gdzie Witkiewiczowie przenieśli się w 1890 roku.
• Ojciec sam zadbał o edukację syna - organizował mu prywatne lekcje z cenionymi naukowcami i artystami.
• Witkacy zdał eksternistycznie maturę we Lwowie, potem studiował na krakowskiej ASP.
• Po wybuchu I wojny światowej znalazł się w Petersburgu.
• Ukończył tamtejszą szkołę wojskową i wyruszył na front.
• Do Polski wrócił w 1918 roku.
• W tym czasie następuje rozkwit jego twórczości.

• Pożegnanie jesieni ukazuje się w 1927 roku.
• W 1934 roku publikuje Szewców, jedną ze swych głośniejszych sztuk teatralnych.

Bierze udział w wystawach formistów, pisze dramaty, rozprawy teoretyczne, reportaże i pracuje nad powieściami. We wrześniu 1939 roku próbuje zaciągnąć się do wojska, potem opuszcza Warszawę i wraz z innymi uchodźcami wyrusza na Wschód.

• Na wieść o agresji Związku Radzieckiego na Polskę popełnia samobójstwo.

• Debiutował w 1955 roku tomem Gałczyński 1945-1953, niemal od razu zyskując sławę wpływowego i wszechstronnego krytyka.
• Wydał ponad dwadzieścia książek poświęconych m.in.

Jan Błoński Jan Błoński (1931-2009) - krytyk literacki, historyk literatury, tłumacz, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, jeden z najwybitniejszych polskich humanistów XX wieku. twórczości Witolda Gombrowicza, Stanisława Ignacego Witkiewicza, Sławomira Mrożka oraz Czesława Miłosza, a także pisarstwu wielkich klasyków literatury europejskiej (np.

• Marcela Prousta i Samuela Becketta).

• Współpracował m.in.

Autor opublikowanego w 1987 roku eseju Biedni Polacy patrzą na getto, który zainicjował dyskusję o moralnej odpowiedzialności Polaków w obliczu holokaustu. z "Życiem Literackim", "Nową Kulturą", "Twórczością", "Dialogiem", "Tygodnikiem Powszechnym" oraz "Tekstami".

• Przełożył z języka francuskiego dzieła teoretycznoliterackie Jeana Geneta oraz Rolanda Barthesa.
• Laureat Nagrody im.
• Kazimierza Wyki (1981), Krakowskiej Książki Miesiąca (1995) i Nagrody im.
• ks.
• Stanisława Musiała (pośmiertnie, 2009).
• W 2007 roku otrzymał Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis".