Jednym z podstawowych zadań państwa, wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jest zapewnienie swoim obywatelom szeroko rozumianego bezpieczeństwa, jednej z podstawowych potrzeb człowieka (art. 5 Konstytucji RP)1.
Również Polska Strategia Bezpieczeństwa Naro-dowego RP z 2007 roku jednoznacznie stwierdza, że Nadrzędnym celem strategicznym Rzeczypospolitej Polskiej jest zapewnienie korzystnych i bez-piecznych warunków realizacji interesów narodowych poprzez eliminację zewnętrznych i wewnętrznych zagrożeń, redukowanie ryzyka oraz odpo-wiednie oszacowanie podejmowanych wyzwań i umiejętne wykorzystywanie pojawiających się szans2. Cel powyższy może być osiągnięty w wyniku stworzenia spójnych przepisów prawnych, doskonalenia działalności i umie-jętności wszystkich związanych z bezpieczeństwem państwa podmiotów zarówno państwowych jak i społecznych.
Dzisiaj bezpieczeństwo pojmo-wane jest w szerszym zakresie i nie obejmuje tylko kwestii militarnych, ale również kwestie polityczne, gospodarcze, techniczne, ekologiczne, społecz-ne oraz humanitarne. Problematyka bezpieczeństwa państwa i człowieka oraz wszelkich za-grożeń, od dłuższego czasu, szczególnie po ataku terrorystycznym, jaki zo-stał dokonany 11 września 2001 roku w Nowym Jorku i Waszyngtonie oraz w wyniku permanentnych zmian klimatycznych, których jesteśmy naocz-nymi świadkami niemal każdego dnia, jest obiektem zainteresowań i badań empirycznych środowiska naukowego i politycznego nie tylko w Polsce ale i na świecie.
Wraz z rozwojem postępu cywilizacyjnego i nowych technologii, wzra-sta poziom i zasięg zagrożeń naturalnych i cywilizacyjnych wywołanych funkcjonowaniem sił naturalnych i działalnością człowieka, przyczyniają-cych się do różnego rodzaju katastrof i awarii technicznych, które zakłócają poczucie bezpieczeństwa.
