Wyciskacz do łez

Marianna nie ma lekko… Jej tato nie żyje, a mama skupia się na robieniu kariery i nie poświęca córce uwagi. W dodatku dziewczyna uczy się w gimnazjum prowadzonym przez surowe zakonnice i z trudem nawiązuje przyjaźnie.

• Nic dziwnego więc, że się buntuje i ubiera na czarno.

Jednak kiedy myśli już, że nic dobrego się jej nie przydarzy, spotyka pewną starszą panią, z którą może pogadać od serca. A to dopiero pierwsza duża zmiana w jej życiu… MAGDALENA (lubimyczytac.pl): Jak wszystkie książki Tyszki, które czytałam, także i ta jest moim zdaniem świetna.

• Autorka nie boi się trudnych tematów, a przy tym opisuje je bez zbędnego moralizatorstwa.

• Uroczy wątek ze świętym Antonim!
• KATARZYNA KRZAN (granice.pl): Powieść napisana z polotem i fantazją!

Język naturalny, nie udaje młodzieżowego nie przesadza, zdarzy się jedno lub dwa przekleństwa, jednak nie sprawia to, że książka jest wulgarna. Książkę czyta się szybko i z dużym zainteresowaniem, zaskakuje bowiem ciekawymi postaciami a przede wszystkim – niesie pozytywny przekaz.

• Agnieszka Tyszka w swoich młodzieżowych powieściach staje po stronie dzieciaków, a przeciwko dorosłym.
• Ci ostatni są często zepsuci życiem, fałszywi i niedobrzy.
• Tym razem Autorka wzięła na celownik zakonnice prowadzące elitarne gimnazjum dla dziewcząt.
• To, czego uczą młode dziewczyny przyprawia o rozpacz.
• W takich warunkach trudno o spełnianie młodzieńczych ambicji.

• Ciotka wysyła ją do pracy.

Ale, jak to w książkach bywa, los się dla niej odmieni. Ma opiekować się pewną starszą panią, a raczej zajmować się jej mieszkaniem: sprzątać i przygotowywać przyniesione przez kogoś innego posiłki.

• czarownice.
• Starsze panie, które nie pozwalają sobie na bezczynność i starcze gnuśnienie w fotelach.

Marianna nie wie jeszcze, że trafiła do domu, w którym spotykają się... Wolą spotykać się, śmiać, wspólnie zbierać zioła i robić z nich magiczne mieszanki, które pozwalają rozwiązać najtrudniejsze nawet problemy.

• I faktycznie, coś się w życiu Marianny zaczyna zmieniać odkąd odwiedza staruszkę.

• Dziewczyna przypomina sobie o tym, co naprawdę w życiu ważne.
• A są to...
• słowa.

Zaczyna myśleć o innych kolorach, więcej się uśmiechać, a nawet zakłada z koleżankami gazetkę szkolną, niezmiernie „postępową” i „obrazoburczą”. Słowa, dzięki którym można rozmawiać, porozumiewać się, a tego w jej życiu – a szczególnie w stosunkach z matką – bardzo brakuje.

• Nie ma zatem sensu ronić łez, raczej trzeba zabrać się do pracy nad sobą i wymyślić coś fajnego.
• A jeśli są tu wyciskane jakieś łzy, to chyba tylko ze śmiechu.
• ISABEL CZYTA (lubimyczytac.pl): Główna bohaterka książki nie ma łatwego życia.
• Jej mama nie daje sobie rady, a taty nie ma.
• W dodatku uczęszcza do szkoły w której uczą zakonnice.

• Polecam tę książkę.
• Naprawdę miło mi się ją czytało.
• FEAR (lubimyczytac.pl): Książka ta, bardzo mi się podobała.
• Zresztą jak wszystkie powieści autorstwa Agnieszki Tyszki.
• Jest pełna radości życia, jakiejś swoistej magii.

Któregoś dnia zaczyna pracować u miłej starszej pani, która zachowuje się jak wróżka i nagle całe jej życie się odmienia. Pomimo, iż opowiada o życiu zwykłej nastolatki, wydarzenia nie są sztampowe.

• Można doskonale wczuć się w pragnienia głównej bohaterki.
• Jej plany stają się naszymi planami, a tęsknota za normalnym życiem – naszą tęsknotą.
• W książkach A.
• Tyszki zawsze znajduje się miejsce dla opisania magii, pewnej niesamowitości.
• W tej, również tego nie brakuje.
• Wspaniała, rewelacyjna.
• Wyśmienita na ponure, deszczowe popołudnie!
• Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały poddane korekcie.
• Projekt okładki: Katarzyna Kołodziej.