Wyszedł z siebie i nie wrócił

Oto literackie świadectwo naszego czasu. Powieść niewielka, ale gęsta, dużo się w niej dzieje.

• Bohater ma na imię Franciszek i jest malarzem.

• Jego małżeństwo jest w ruinie, a wokół trwa zimna wojna domowa.
• Temat zatem nie wydaje się wesoły, mimo to książka pełna jest ironii i serdecznej kpiny.
• Bo też ironia i sztuka są jak modlitwa nie tylko dla bohatera powieści, lecz także dla autora.

Zaczyna się starzeć, przeżywa artystyczny kryzys, nęka go dramat upływu czasu i problemy ze zdrowiem. We współczesność czasami wkrada się przeszłość, kiedy Franciszek wspomina swoją działalność opozycyjną, zastanawiając się, czy to wszystko nie zostało zmarnowane.

• Sprawy osobiste mieszają się z publicznymi.

W efekcie otrzymujemy zapis odczuć polskiego inteligenta w chwili, kiedy kończy się jego świat, a on sam atakowany jest przez samotność, komercję i obłęd polityczny.