XXXIII

BIAŁE, PUSZYSTE DYWANY Kiedy biorę do ręki plik kartek z projektem nowej książki poetyckiej, zawsze obawiam się, że za chwilę usłyszę szelest jesiennych liści, będę spacerował po ukwieconych łąkach, bądź gonił sunące po niebie obłoki. Nie tym razem.

• Autor staje przede mną w ubłoconych butach i roboczym kombinezonie.
• Domaga się uwagi i skupienia.
• Konstruuje swoje teksty z syntetyczną, wolną od zbędnych ozdobników precyzją.
• Relacjonuje podróż po świecie odartym z kolorowych ozdobników, jakby ścierał z twarzy makijaż szmatą do podłogi.
• Kiedy w średniowieczu wykonywano wyrok na szlachetnie urodzonych, z celi na miejsce stracenia wędrował orszak.
• Przed skazańcem niesiono zwrócone ku jego twarzy obrazy przedstawiające sielankowe sceny.
• Pogodne malowidła zasłaniały mu szafot i kata.
• Sebastian odsuwa na bok te obrazy i staje naprzeciw własnych lęków, frustracji i strachu.

• Tak się jednak nie dzieje.
• Każdy kolejny wiersz prowadzi nas do innego wymiaru doświadczania codzienności.

Wydaje się, że kiedy odrzucimy złudne, kolorowe maski, które zakładamy na twarz codzienności, nasz świat stanie się smutny, szary i jednowymiarowy - jak ulica pozbawiona reklam, sklepowych wystaw i kolorowych, zdobionych sztukaterią fasad. Utrata złudzeń otwiera uniwersum wolne od naszej cudownej zdolności do samooszukiwania się i unikania odpowiedzialności za słowa i gesty.

Tutaj, wiersz za wierszem, idziemy w przemoczonych butach, drogą pełną leku, niepewności i cierpienia, oparci jedynie o to, co w nas najlepsze: zdolność do empatii, miłość i nieustanną potrzebę poznawania i doświadczania. Dla tych, których spotkamy, mamy prawdę, czułość i piękno wielobarwnego i wielowymiarowego świata.

• Każdy wiersz jest krokiem w ubłoconych buciorach po twoim puszystym, białym dywanie.
• Jarosław Dulęba