Roman Ciepliński literaturę traktuje z powagą i gra o duże stawki. Jego książka wyrasta i z innych tekstów, i z życia.
Autor namiętnie i nieprzerwanie dyskutuje z wielkimi duchami - Platonem, Sofoklesem, Nietzschem, Durrellem, Witkacym - ale nie robi tego na akademickim olimpie, w schronieniu biblioteki, ale niejako od dołu, z pozycji najbardziej banalnej, najbardziej obnażającej i najbardziej obrzydliwej - z samego środka sprawy rozwodowej. Narrator opowieści jest ,,wgnieciony w glebę" i próbuje zrozumieć, co go do tej klęski przywiodło i co z tej klęski wynika.
Jego dociekliwe śledztwo w swojej własnej sprawie każe stawiać pytania o to, czym jest miłość, męskość i kobiecość, pytania nurtujące intelektualistów diagnozujących współczesny świat, którego przekształcenie przyspiesza koronawirus (pandemia jest zresztą jednym z ważnych kontekstów opowieści Cieplińskiego). Książka jest gorzka, lecz wyrasta z wiary, że sens życia i świata da się zrozumieć, przeczytać.
