Żyłam w ukryciu

Historia niemieckiej Żydówki ocalałej z Holocaustu. Berlin 1942: aresztowanie przez gestapo wydawało się nieuchronne.

• Młodziutkej Marie Jałowicz jednak udało się przeżyć w ukryciu.
• Ponad 50 lat później Marie Jalowicz Simon po raz pierwszy opowiedziała swoją historię.
• Opowieść nagrano na 77 taśmach, które stanowią podstawę dla tego niezwykłego świadectwa minionego czasu.

W sposób otwarty i bezpośredni, dzień po dniu, Marie Jalowicz opisuje wszystko, co składało się na rzeczywistość nazistowskiego Berlina. Ona sama, żeby przeżyć, potrzebowała fałszywych dokumentów, bezpiecznych kryjówek oraz ludzi, którzy byli w stanie jej pomóc.

Na próżno próbowała wyemigrować z Niemiec poprzez pozorowane małżeństwo z pewnym Chińczykiem czy przez Bułgarię uciec do Palestyny. W międzyczasie znalazła schronienie w środowisku artystów i żyła w jednym pokoju z pracownikiem fizycznym pochodzącym z Holandii.

• Za każdym razem ratowały ją z opresji jej ogromna odwaga i błyskotliwość.

Książka to szczera relacja niezwykłej młodej kobiety, której nieprawdopodobnie silnej woli życia nic nie było w stanie złamać. Niezwykła, porywająca, mądra i warta lektury książka.

• Soeren Stache Tej zapierającej dech relacji Marie Jalowicz Simon po prostu nie można przegapić!
• Frankfurter Allgemeine Zeitung Rewelacyjna książka!
• Die ZEIT Szczera, przełamująca tabu opowieść o przetrwaniu.
• Jüdische Allgemeine Relacja młodej kobiety, która przeszywa aż do szpiku kości ().
• Teraz dopiero nadszedł właściwy czas, żeby jej niewiarygodna historia została opowiedziana.
• ZDF Absolutna rewelacja.

Berliner Zeitung Marie Jalowicz, córka żydowskiego prawnika, urodzona w 1922 roku, przeżyła czasy nazistowskie, ukrywając się w Berlinie. Po wyzwoleniu w 1945 roku zamieszkała na stałe w stolicy Niemiec i została profesorem literatury antycznej oraz historii kultury na Uniwersytecie Humboldta.

• Na tej podstawie pisarka i dziennikarka Irene Stratenwerth razem z Hermannem Simonem opracowali tę książkę.
• Marie Jalowicz Simon zmarła w 1998 roku w Berlinie.

Jej syn Hermann Simon, dyrektor Fundacji Nowej Synagogi w Berlinie Centrum Judaicum, poprosił ją, żeby opowiedziała historię swojego przetrwania, a następnie nagrał ją na kilkudziesięciu taśmach.