Żywioły (Tom 4). Siła, która ich przyciąga

Z Grahamem Russellem nie byliśmy dla siebie stworzeni. Mną targały emocje, on pogrążony był w apatii.

• Ja śniłam na jawie, jego trawiły koszmary.
• Płakałam, podczas gdy jego oczy pozostawały suche.
• Pomimo jego skutego lodem serca i mojego porywczego temperamentu, czasami łączyły nas chwile.

Chwile, gdy patrzyliśmy sobie w oczy, dostrzegając skrywane w nich tajemnice. Chwile, gdy jego usta doświadczały moich obaw, a ja oddychałam jego bólem.

Chwile, kiedy wyobrażaliśmy sobie jakby to było, gdybyśmy byli zakochani. Dzięki tym chwilom unosiliśmy się ku chmurom, tam jednak dopadała nas rzeczywistość i jakaś siła zmuszała do zejścia na ziemię.

• Graham Russell nie był mężczyzną, który potrafi kochać.
• Ja również nie byłam w tym dobra.

• Nawet jeśli przeznaczone byłoby nam roztrzaskać się o skały.

Mimo to, gdyby dane mi było znów się zakochać, zatraciłabym się w nim już na zawsze.