Z dna piekła. Moje przeżycia w niemieckich obozach koncentracyjnych 1943-1945

Bolesław Dziewięcki był żołnierzem AK, pseudonim „Koraban”. Brał udział w pierwszym zamachu na gestapowca Helmuta Kappa wraz ze swoim kolegą z seminarium Hieronimem Piaseckim, pseudonim „Zola”.

• Został aresztowany 13 czerwca 1943 roku podczas akcji AK.

Bity i torturowany przez Niemców, nie wydał nikogo, choć żona i jednomiesięczna córeczka Marysia również znajdowały się w rękach gestapo. Przeszedł przez koszmar niemieckich obozów koncentracyjnych Birkenau, Auschwitz, Buchenwald i Ravensbruck.

• Po likwidacji przez Niemców „Dory”, wraz z innymi jeńcami gnany był przez Ravensbruck nie wiadomo dokąd i w jakim celu.
• Wyzwolenie zastało go w drodze… Wrócił do Polski w czerwcu 1945 roku, dokładnie w dwa lata po aresztowaniu.
• Przeżył piekło na ziemi.
• "Dni mijają.
• Wstają ranki i znów noce, a końca jazdy i męki nie widać.
• Nikt nie wie, dokąd nas wiozą.
• Mam tak mało sił, że trwam w letargu.
• Widzę koniec wojny, a tu trzeba umierać.
• Z innych wagonów wyrzucają trupy.
• Kiedy ja umrę?
• Umrę!
• O jak słodka wydaje mi się śmierć!
• Ale dlaczego śmierć przychodzi u progu wolności?

Przeżył siedemnaście długich miesięcy pod ziemią, w tunelach obozu pracy „Dora”, gdzie Niemcy produkowali pociski V1 i V2. Nie zobaczę córki, żony, rodziców, braci i sióstr!

• Nie będę mógł im opowiedzieć!" "Przysłano mi raz z domu bułeczki swego wypieku.
• Trochę rozdałem.
• W czasie pracy nie wolno jeść, ale po kryjomu dało się skubać w kieszeni.
• Ułamywałem właśnie po kawałeczku ową bułeczkę, ale jakoś trudno to szło.
• Wyjąłem bułeczkę nadskubaną i zauważyłem w środku papier.
• Rozdłubałem ostrożnie.
• Jezus Maria!
• Fotografia córeczki w króliczym futerku!
• Łzy pociekły mi z oczu.
• Nie było czasu i dobrego światła na przyglądanie się fotografii.

• Stało się ono moim celem życia na nowo.
• Zdjęcie nosiłem w listach z domu.
• Cały plik miałem zawsze na piersiach.
• Przywiozłem go do domu.

Od tej pory, gdy spaliśmy już w barakach, odchodziłem w samotne miejsce, tam przyglądałem się dziecku, marzyłem o wolności. Trudno było uchować te skarby." O powojennych dziejach Bolesława Dziewięckiego opowiada jego córka, Barbara Dziewięcka-Figiel w książce pod tytułem „Dom pod lipą”.