Z Doliny Łez

Jan Gnatowski ps. literacki Jan Łada to polski pisarz, publicysta, filozof i teolog, autor licznych bardzo poczytnych książek.

• Fragment: Przez tych kilka tygodni było u nas dziwnie duszno i ciężko.

• A przecież pobyt nasz w Kijowie nie był od początku ani spokojny, ani wesoły.

Po prostu nieszczęście wisiało w powietrzu, czuło się, jak szło ku nam krok za krokiem. Od czasu jak Staś siedział w fortecy, mogłem przywyknąć do przestraszonych i wybladłych twarzy, do szeptów po kątach, takich, jak przy chorym lub nieboszczyku, do tłumionych płaczów, o których powód nie wolno mi było pytać.

Nie dziwili mnie już nieznajomi, przychodzący do nas ukradkiem o różnych porach dnia i nocy i znikający gdzieś po cichu tylnym wejściem, po tajemniczej naradzie z mamą i panną Felicją, za zamkniętymi drzwiami salonu lub sypialni. Tyle razy widziałem moją matkę śmiertelnie znużoną i znękaną, gdy wracała z całodziennego biegania po kancelariach i urzędach, że mnie to już ani przestraszało ani nawet smuciło, jak dawniej.

• W ośmiu latach jest się takim egoistą!
• Teraz jednak było widocznie coś gorszego, niż przedtem.
• Wszyscy u nas w domu chodzili jak struci, swoi i obcy.

Gdy ktoś nadszedł, zaczynały się szepty, przerywane łzami ale o co chodziło, nie mogłem się dowiedzieć. Gdy się dopytywałem, zbywano mnie jakimś słabym wykrętem, w który nie wierzyłem.

• Raz wreszcie powiedziała mi panna Felicja: Staś chory, bardzo chory.
• Módl się za niego gorąco może cię Bóg wysłucha.

• Nikt na mnie nie zwracał uwagi...

Modliłem się więc i dlatego, że Stasia kochałem, i dlatego, że ostatecznie nic innego nie miałem do roboty.