W publikacji opisany jest podsystem zabezpieczenia technicznego, w aspekcie ogólnym oraz w kontekście funkcjonowania polskiego kontyngentu wojskowego w Republice Iraku i Islamskiej Republice Afganistanu. Należy zauważyć, że udział w operacjach o charakterze zbliżonym do wojny wymusza na służbach technicznych zapewnienie utrzymania ciągłej sprawności wydzielanego sprzętu wojskowego (SpW).
Wymaga to posiadania i utrzymania odpowiedniego potencjału obsługowo-remontowego do realizacji zadań zabezpieczenia technicznego, o oczekiwanej przez pion operacyjny wydolności, efektywności i skuteczności. Dlatego można postawić tezę, że niezależnie czy zadania zabezpieczenia technicznego realizowane są w kraju, czy poza jego granicami, zapewniona powinna być ciągłość tego zabezpieczenia.
W rozdziale drugim dokonano identyfikacji założeń związanych z prowadzeniem operacji reagowania kryzysowego NATO, z uwzględnieniem uwarunkowań operacyjnych, logistycznych i terenowo-klimatycznych. W kolejnym rozdziale przeprowadzono analizę i ocenę zabezpieczenia technicznego polskich kontyngentów wojskowych realizujących zadania w operacjach reagowania kryzysowego NATO w Republice Iraku i Islamskiej Republice Afganistanu.
Zaś w czwartym rozdziale zaproponowane zostały kierunki, w których powinien zmierzać podsystem zabezpieczenia technicznego w celu zwiększenia skuteczności i efektywności procesu zabezpieczenia technicznego polskich kontyngentów wojskowych w operacjach reagowania kryzysowego NATO z uwzględnieniem występujących (bądź mogących wystąpić) ograniczeń. Zdaję sobie sprawę, że podjęty temat nie jest nowy, jednak zmieniające się uwarunkowania użycia kontyngentów wojskowych wydzielanych do operacji reagowania kryzysowego NATO oraz użycie nowych rodzajów SpW implikują zmiany w obszarze zabezpieczenia technicznego.
