Zagubiony

Piętnastoletnia wrażliwa Maggie z trudem odnajduje się w kolejnej rodzinie zastępczej. Została sama na świecie – ojca nigdy nie było, matka zmarła, a ukochana babcia cierpi na demencję.

• Wizyty u babci w szpitalu i zatapianie się w książkach to teraz cały świat Maggie.

• Problemem w tym, że… Ryder nie żyje od pięciu lat.

Pewnego dnia zamyślona Maggie o mało nie wpada pod samochód – Ryder ratuje jej życie, a ona zakochuje się w nim bez pamięci. Uwięziony między życiem a śmiercią złamał zasady, byle tylko być jak najbliżej tej, dla której, mimo wszelkich przeciwności losu, kompletnie stracił głowę… Nic jednak nie może stanąć na drodze miłości, nawet śmierć.

• * „Nie potrafię oderwać od niej oczu.
• Ta dziewczyna ma coś w sobie.

• Nie jest bardzo piękna.
• Nie w powszechnej opinii.

Nie mam pojęcia co, ale przykuwa moją uwagę, gdy tylko wchodzi do pomieszczenia. To nie wygląd przyciągnął mnie do niej na początku, tylko fakt, że potrafi kochać z całego serca.

• (…) Jest piękna w środku”.
• „Powinienem chyba najpierw się przedstawić.
• Nazywam się – albo nazywałem się – Ryder Edmonds.

• Wystarczyła chwila nieuwagi podczas rodzinnego spływu łodzią po górskiej rzece.
• Skutek był opłakany.

Oficjalnie mam siedemnaście lat, ale w gruncie rzeczy tak nie jest, bo… no cóż… bo nie żyję. Z tego, co pamiętam, mój koniec był szybki i bezbolesny”.

• „Zagubieni to dusze zmarłych, które z jakiegoś powodu nie przeszły do życia po śmierci.
• Odrzucili światło, podobnie jak ja je odrzuciłem.

• W ciągu wieków nadawano nam wiele nazw, ale moim ulubionym słowem jest »zagubiony«.
• Nie jest tak… przerażające”.

Niektórzy ludzie mogliby nas nazwać duchami, zbłąkanymi duszami, zjawami albo widmami.