Pierwsza polska powieść sensacyjno-detektywistyczna, wydana w 1864 roku, doskonale łącząca wątki realistyczne z fantastycznymi. Nawiedzona rezydencja, upiór, szaleniec i inne pozaziemskie elementy prosto z epoki romantyzmu przeplatane są sprawnie przeprowadzoną intrygą polityczną.
Autor przed swoją śmiercią zdążył napisać jeszcze drugą część pod tytułem "Dwie noce", która została znacznie okrojona przez austriacką cenzurę. Pisarz umiejętnie połączył styl gawędy szlacheckiej z wątkami historycznymi, przygodowo-sensacyjnymi i romantycznymi, poruszając jednocześnie ważną problematykę narodową.
