ZASADA WYŁĄCZNOŚCI USTAWY WYRAŻONA W ART. 217 KONSTYTUCJI RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Z 1997 R

Konstytucja jako ustawa zasadnicza ogranicza samowolę twórców aktów wykonawczych w kształtowaniu prawa podatkowego. W procesie wykładni tego prawa na szczególne uwzględnienie zasługują art.

• 84 i art.
• 217 Konstytucji RP z 1997 r.
• Zgodnie z art.

84 Konstytucji RP ,,Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie". Powyższy przepis wprowadza zasadę równości i powszechności opodatkowania, co oznacza prawo państwa do nakładania na określone podmioty świadczenia pieniężnego, bez wzajemnego świadczenia z jego strony.

• Prawo to wynika z władztwa państwowego i władczej decyzji właściwego organu państwa.
• Z kolei art.

217 Konstytucji RP stanowi, iż ,,Nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy". Jak wynika z cytowanego artykułu, cały proces kształtowania prawa podatkowego i nakładania obciążeń na obywateli należy do państwa, które realizuje swoje władztwo w drodze stanowienia ustaw wyłącznie przez parlament.

• Zasada wyłączności ustawowej wyrażona w omawianym art.
• 217 Konstytucji RP, a zasygnalizowana w art.

84 Konstytucji RP z 1997 r., wyraża wprost zasadę władztwa daninowego państwa, która określa sposób nałożenia przez ustawodawcę daniny publicznej, uwzględniając treść i tryb jej nakładania.