Zasady obliczania kalendarza żydowskiego

Kalendarz żydowski lub hebrajski kalendarz lunarny (obecnie solarno-lunarny), używany przez plemiona semickie od czasów przedhistorycznych. Ostateczną postać nadał mu w roku 359 Sanhedryn pod przewodnictwem Hillela II.

• Długość roku zwykłego może wynosić 354, 355 lub 356 dni.
• Długość roku przestępnego może wynosić 383, 384 lub 385 dni.
• Są to lata odpowiednio: ułomne, zwykłe i pełne.
• W roku ułomnym cheszwan ma jeden dzień mniej.
• W roku pełnym kislew ma jeden dzień więcej.

• w roku 2014 trwa żydowski rok 5774/5775.
• Rok religijny rozpoczyna się z kolei wiosną 1 dnia miesiąca nisan (marzec/kwiecień).

W kalendarzu żydowskim rachuba lat zaczyna się od dnia stworzenia świata, które wg ustaleń żydowskich autorytetów religijnych nastąpiło 7 października 3761 p.n.e., stąd np. Rok hebrajski dzieli się na 12 miesięcy liczących 29 lub 30 dni, ponadto co trzy, rzadziej co dwa lata, dla zrównania cyklu solarnego z lunarnym dodawany jest dodatkowy, trzynasty miesiąc zwany adar bet, adar szeni (adar II) lub weadar mający 29 dni.

• Nazwy miesięcy wywodzą się z tradycji babilońskiej.
• Poszczególne miesiące rozpoczynają się od nowiu księżycowego (Rosz chodesz).
• (https://pl.wikipedia.org/wiki/Kalendarz_żydowski)

Drugi adar dodawany jest w ramach 19-letniego okresu (cykl Metona), obejmującego następujące po sobie lata, a dodawany jest zawsze do 3, 6, 8, 11, 14, 17 i 19 roku tego okresu.