Zazdrość i medycyna

Jedna z najlepszych polskich powieści, przetłumaczona na 18 języków. Studium ludzkich obsesji i namiętności.

• Lekarz, pacjentka i jej mąż.
• Miłość, nienawiść i zdrada.

• W 1973 roku Janusz Majewski dokonał jej ekranizacji.
• Fotos z tego filmu umieściliśmy na okładce (są na nim Ewa Krzyżewska i Mariusz Dmochowski).
• STOKROTECZKI (2016): Czym właściwie jest „Zazdrość i medycyna”?
• Romansem detektywistycznym?
• Powieścią psychologiczną?
• Na pewno i jednym, i drugim.
• Otóż obsesyjnie zakochany mąż podejrzewa, że żona zdradza go z przystojnym lekarzem.
• Postanawia przeprowadzić prywatne śledztwo.
• Wynajmuje człowieka, który podejmuje się odkryć prawdę.

Upokorzenie, niedomówienia, obsesja. Miłosny trójkąt, zdrada, zazdrość.

• Fabuła mało odkrywcza, temat godny harlequina.
• Co jest więc w powieści Choromańskiego takiego szczególnego?

• „Tragedia polegała na tym, że stary Widmar miał młodą żonę”.

Co sprawia, że zwyczajna, banalna historia wciąż potrafi zaskakiwać współczesnego czytelnika? Pewnego razu trafia do Widmara pamiętnik jego wieloletniej kochanki Zofii, z którego bohater dowiaduje się o niewierności żony, Rebeki.

• Przeżywa wstrząs.
• Wpada w gorączkę zazdrości i postanawia za wszelką cenę dowiedzieć się prawdy.

Kluczową rolę odgrywa operacja Rebeki, którą przeprowadzał chirurg Tamten, jej domniemany kochanek. Widmar wplątuje w swoje prywatne śledztwo krawca Golda, obiecuje mu pieniądze za dostarczenie dowodów zdrady lub niewinności żony.

Niewyszukaną fabułę dwudziestoośmioletni pisarz opowiedział za pomocą zręcznej konstrukcji narracyjnej, stosując różne zabiegi literackie. To właśnie narracja, czasem trudna dla czytelnika, miejscami poszarpana, wciąga do wnętrza opowieści.

• Początek powieści jest właściwie jej zakończeniem.

Nic tu nie dzieje się przypadkiem, wszystko jest przemyślane i układa się w spójną, logiczną całość. Opowieść otwiera scena finalna, umieszczona również na ostatnich stronach, a mianowicie śmiertelny wypadek jednego z bohaterów.

• Zresztą w trakcie narracji kilkakrotnie wraca w przeszłość.
• Retrospekcja poszerza czasoprzestrzeń powieści, jak również optykę widzenia i działania bohaterów.
• Poza tym spowalniając bieg akcji, odrywa czytelnika od głównego ciągu wydarzeń i tym samym wzmaga jego napięcie.
• Michał Choromański jest z pewnością mistrzem suspensu.
• Potrafi znakomicie żonglować czytelniczymi emocjami.

Po tym opisie autor cofa czytelnika w czasie o tydzień, kreśląc ciąg zdarzeń, które doprowadziły do katastrofy. Już od pierwszej sceny, gdy wprowadza odbiorcę w mroczną scenerię miasteczka, w którym dzieje się akcja, przeczuwa się zbliżające się zagrożenie.

• Coś niechybnie się wydarzy.
• Pisarz umiejętnie dawkuje napięcie, zwalniając lub zatrzymując bieg akcji (retardacja).

Przerywa ciąg narracji: przeskakując do wydarzeń z przeszłości, przenosząc akcję w inne miejsce czy też wstawiając opis bądź przemyślenia narratora. Prowadzi przewrotną grę z czytelnikiem, któremu w kilku momentach powieści wydaje się, że jest bliski poznania prawdy, ale po chwili odkrywa, iż został przez autora z premedytacją zwiedziony.

• nteresująca jest optyka widzenia świata i ludzi.
• Autor ukazuje miłość i zazdrość jako stany chorobowe, duchowe przypadłości człowieka.
• Zresztą sami bohaterowie mają tego świadomość.

Na przykład można się tylko domyślać, co się stało w ósmej minucie zabiegu i jaka tajemnica lekarska spowija operację żony Widmara. Czytając tę książkę, odnosi się wrażenie, że pisarz dokonuje wiwisekcji lekarskiej owych schorzeń, bada ich objawy, nasilenia i nawroty.

„Zazdrość i medycyna” Michała Choromańskiego dowodzi, że można stworzyć znakomite dzieło, sięgając po zupełnie banalny temat. Nie od dziś wiadomo zresztą, iż w dobrej literaturze nie tyle o sam temat chodzi (oczywiście nie twierdzę, że on nie ma znaczenia), co o sposób przekazu, pisarski warsztat i walory artystyczne.

LITERATUROMANIA.BLOGSPOT.PL (2013): „Wśród dziesięciu znajomych mężczyzn mąż zawsze będzie zazdrosny o dziewięciu niewinnych, dziesiątego zaś, z którym żona go zdradza, nigdy nie będzie podejrzewał” – twierdził Michał Choromański. „Zazdrość i medycyna” była kultową powieścią lat 30., a Widmar, Rebeka i doktor Tamten byli najbardziej znanym trójkątem miłosnym.

• Dziś mało kto zna tę powieść.

• Ja miałam okazję przeczytać ją na studiach i od tamtej pory stała się jedną z moich ulubionych lektur.
• Czym mnie tak urzekła?

A szkoda, bo myślę, że poznać ją warto. Głównym bohaterem jest Widmar, przemysłowiec obsesyjnie zazdrosny o swoją żonę – do tego stopnia, że podejrzewa ją o zdradę.

Rebeka pod nieobecność męża przebywała przez kilka dni w szpitalu, w którym zajmował się nią chirurg Tamten – prawdopodobny rywal Widmara. Choć nikomu nie powiedziała o przeprowadzonym tam zabiegu, wiadomość dotarła do męża i jeszcze bardziej pobudziła jego obsesję.

• Czy Widmar popada w obłęd czy rzeczywiście coś jest na rzeczy?

• Jak ono przebiegało i jaki był jego wynik, tego nie zdradzę.
• Trzeba przekonać się na własne oczy.
• Powieść stanowi studium ludzkich obsesji i namiętności.
• Czyta się ją szybko, gdyż jest napisana lekkim językiem.
• Autor stopniuje napięcie, nie podaje od razu wszystkich faktów.
• Trochę bawi się z czytelnikiem.

Aby się przekonać, czy jego przypuszczenia o niewierności żony są prawdziwe, Widmar postanowił przeprowadzić własne śledztwo. Choć akcja rozgrywa się w ciągu tygodnia, poprzez liczne retrospekcje, następuje zagęszczenie czasu zdarzeń.

• Plusem powieści jest to, że możemy zobaczyć dane wydarzenie z dwóch różnych perspektyw – Widmara i Tamtena.
• Możemy wniknąć w umysły bohaterów, poznać targające nimi emocje.
• Z jednej strony mamy zakochanego i zazdrosnego Widmara, z drugiej – zauroczonego chirurga Tamtena.
• Prawie przez całą książkę Rebeka pojawia się głównie w ich myślach.
• Dopiero pod koniec poznajemy całą prawdę o tej kobiecie.

Można przez to odnieść wrażenie, że wszystko rozgrywa się w przyspieszonym rytmie, który jest właściwy dla uczucia zazdrości. Warto wspomnieć, że Choromański posłużył się zabawną grą słów przy wyborze nazwiska chirurga – Tamten, czyli ten drugi, rywal, być może kochanek żony.

• Kim jest ten tajemniczy jegomość?
• Na pewno jest cynikiem albo takiego udaje.
• Niektóre jego poglądy mogą budzić oburzenie.
• Rola kobiety zaczyna się i kończy w łóżku.

Przynajmniej dla mnie albo Co zaś do mózgu kobiety, to nie obchodzi on mnie nigdy, uważam, że kobieta ma ciekawsze organy. Widmar jest jego całkowitym przeciwieństwem: Zdawał sobie jeszcze sprawę z tego, że im staje się ckliwszy, tym bardziej głupieje.

• Cóż robić, kiedy w prawdziwej miłości człowiek przede wszystkim zatraca wszelką oryginalność.
• Im większa jest miłość, tym banalniejsze są jej przejawy.
• Trzeba przyznać, że zakończenie jest zaskakujące.
• Do ostatniej chwili czytelnik ma dylemat, po której stronie stanąć – męża czy żony.

• Kto wie, czy uwierzyłby własnym oczom.
• Zdrowie ludzkiego organizmu jest zbudowane na kłamstwie.

Na pewno jest nam żal Widmara – z jednej strony chce poznać prawdę, z drugiej – sam zaprzecza faktom: gdyby w tej chwili Widmarowi udało się nawet przyłapać żonę in flagranti, nie zdołałby wywołać w sobie dawnego oburzenia. Jedyną prawdziwą kuracją, do której pcha człowieka sama natura, jest oszukiwanie samego siebie.

• Powieść skłania do refleksji na temat relacji damsko–męskich, miłości i zdrady.
• Choć powieść powstała w latach 30.
• jej tematyka – miłość, zdrada i obsesyjna zazdrość – jest wciąż aktualna.

• Niemniej jednak ma to swój urok, gdyż można przenieść się z bohaterami w czasie.
• Polecam ją każdemu, a w szczególności miłośnikom powieści obyczajowych i psychologicznych.

Jeśli chodzi o drugi człon tytułu, medycynę, to metody leczenia przedstawione w książce są dziś przestarzałe.