Zboże rosło jak las. Pamięć o pegeerach

Nie ma jednej prawdy o pegeerach, mimo że wszystkie powołano do życia jednym dekretem i zamknięto jedną ustawą. Miały gwarantować wydajność, stabilne zatrudnienie i postęp techniczny wsi.

• Na niemal pół wieku zdominowały jej pejzaż, choć tworzono je również na terenie miast.
• Jednak rzeczywistość zweryfikowała wielkie plany i propagandowe postulaty władzy.

Jak się okazało, każde państwowe gospodarstwo rolne było osobnym organizmem, zarządzanym lepiej lub gorzej. Poszukując prawdy o codzienności ich mieszkańców, Bartosz Panek zadaje pytania: ile naprawdę wiedzieli rządzący o funkcjonowaniu kombinatów?

• Jak wyglądało życie ludzi, którzy wzięli udział w tym wielkim projekcie?
• Jak od środka wyglądał proces prywatyzacji?
• Jakie są materialne i niematerialne ślady po pegeerach?
• I wreszcie czy popegeerowskie pochodzenie wciąż jest stygmatem?

Rozmawia z dyrektorami wzorcowych kombinatów, którzy czasy postępu, usystematyzowanej pracy i zorganizowanego życia po godzinach wspominają z nostalgią. O ciężką pracę w często spartańskich warunkach pyta tych, którzy zmęczeni okupacją i tułaczką z różnych zakątków Polski przyjeżdżali w poszukiwaniu zatrudnienia.

• Sprawdza też, co zostało z kombinatów trzydzieści lat od ich likwidacji.
• Zboże rosło jak las to reporterska próba odpowiedzi na pytanie czy wszędzie było aż tak źle?

Wczytuje się w artykuły, opracowania naukowe, śledzi relacje mediów, które otwarcie mówiły o rzekomo wyuczonej bezradności mieszkańców pegeerów.