Zdrowie psychiczne szczególnym wyzwaniem XXI wieku

Od wielu lat paradygmat zdrowia jest postrzegany przez pryzmat fizyczności. Skupiamy się na zapobieganiu i leczeniu chorób ciała, ignorując naszą sferę emocjonalną, która odgrywa kluczową rolę w procesie przywracania zdrowia.

• Współczesny pęd życia powoduje, że nie znajdujemy czasu na odkrywanie głębszego wymiaru ludzkiej natury.
• Otoczenie wymaga od nas siły i zdecydowania, traktując emocje jako niepotrzebną przeszkodę w relacjach międzyludzkich.

Dlatego wstydzimy się okazać słabość i ukrywamy nasze uczucia, zapominając, że tłumione mogą gwałtownie wybuchnąć. Utrzymanie harmonii ciała i umysłu pozwoli nam nie tylko na długie lata zachować zdrowie, ale także czerpać satysfakcję i przyjemność z życia.

• Ten stan umożliwia nam przystosowanie się do zmian i pomaga radzić sobie z przeciwnościami.

Długotrwałe napięcie nerwowe nie tylko przyczynia się do rozwoju chorób psychicznych, ale wyniszcza również nasz organizm. Wiele chorób i dolegliwości, które nas dotykają, mają podłoże psychosomatyczne.

• Stres obniża naszą odporność, zaostrza przebieg chorób lub przyczynia się do ich nawrotu.
• Najefektywniejszym działaniem profilaktycznym, zapobiegającym powsta-waniu chorób jest samoświadomość emocjonalna.

Wczesne rozpoznanie występujących zaburzeń psychicznych i skorzystanie z pomocy specjalisty, pozwoli na zminimalizowanie negatywnych skutków stresu. Niestety niska świadomość społeczna na temat zdrowia psychicznego powoduje, że zarówno osoby zapadające na tego rodzaju schorzenia, jak i ich najbliższe otoczenie, nie są przygotowani do walki o powrót do sprawności psychicznej i fizycznej.

• Współcześnie nadal mamy do czynienia z piętnowaniem i dyskryminacją chorujących psychicznie.

• Wielu ludzi w obawie przed wykluczeniem lub napiętnowaniem, nie przyznaje się do swoich problemów.
• Zdrowie psychiczne jest wciąż tematem tabu.

Jest to odczuwalne zarówno w relacjach interpersonalnych, jak i w dostępie do zatrudnienia i możliwości osiągnięcia wysokiego standardu życia. Nie mamy wiedzy jak je pielęgnować, zbyt mało jest również proaktywnych programów, które by tę wiedzę rozpowszechniały.

• Nadal funkcjonuje społeczne przekonanie, że problemy emocjonalne u drugiego człowieka wynikają ze złej woli.

• Bardzo rzadko zastanawiamy się nad tym, jakie są przyczyny takiego zachowania.
• Nie dostrzegamy potrzeby wsparcia i udzielenia pomocy osobom mającym kryzys zdrowia psychicznego.
• Ludzie ci często popadają w nałogi, co wzmaga odrzucenie przez społeczeństwo.

Publiczne okazywanie emocji, w tym niezadowolenia, smutku, czy złości jest postrzegane jako niepoprawne i niewskazane. Przeżywają chorobę w osamotnieniu, napiętnowani, bez wsparcia i zrozumienia.