Ziele Marianny

Akuszerka, Stasia Liszewska oraz jej córka Marianna marzą o otwarciu zielarni w Mrągowie. Spotykają się ze sprzeciwem mieszkańców powojennych Mazur.

Opowieść o kształtowaniu się nowej rzeczywistości, problemach, z którymi musieli się zmierzyć ludzie tuż po wojnie, dążeniu do realizacji celów oraz miłości Kontynuacja Akuszerki z Sensburga. Podobnie, jak pierwsza część, powieść jest wysycona zapachem ziół, smakami Mazur i prostym życiem ludzi „z ziemi i z pór roku”.

• Udaje jej się przeżyć, zaszytej głęboko w małej chacie w puszczy.
• Jednak już po wojnie przychodzi taki moment, że o mały włos nie traci życia.
• Marianna staje też przed wyborem – posłuchać serca czy intuicji?
• Czy miłość od pierwszego wejrzenia jest ważniejsza niż lojalność i gotowość do pomocy?

Marianna, córka Akuszerki, ucieka przed wojną na Mazury. Razem z matką, pielęgniarką w mrągowskim szpitalu, uparcie realizują marzenia o zielarni w polskim już Mrągowie, choć nie jest to łatwe zadanie, są bowiem oskarżane o szerzenie ciemnoty i zabobonów.

• Kobiety zbliżają się do siebie i wspólnie odbudowują swoje życie.

• Rok 1945 był na Mazurach rokiem wyjątkowo trudnym.

Bieda, niechęć do dawnych mieszkańców, którzy pozostali w mieście, traumy wojenne i powojenne, epidemie – temu wszystkiemu muszą stawić czoła. Bezprawie, szaber i przemyt, przemoc i gwałty – od zaczyna się ta powieść.

• Ale ludzie mają swoje marzenia i wciąż kochają tak samo.