Zimne bagno. Trylogia kamiennego bagna. Tom 2

Rok 1990, Stenträsk w Szwecji. Notatka pozostawiona na kuchennym stole.

• Kochanie, poszłam zbierać maliny.
• Muszę wyjść z mieszkania.
• Markus jest u Karin.

• Podpis Heleny.
• Zapadł zmrok, ale Helena i dziecko nie wrócili do domu.
• Odgłos owadów prowadził ekipę ratunkową, głuche brzęczenie tysiąca krwiopijnych komarów.
• Dziewczynka już dawno przestała krzyczeć.
• Mrówki wchodziły i wychodziły z jej ust.

A potem gwiazdka w prawym dolnym rogu, ta, która wyglądała jak blizna po cesarskim cięciu. Wzięli ją za martwą, ale kiedy opiekun psów Petterson podniósł ją, wydała z siebie cichy jęk.

• Dziecko przeżyło, ale Helena nie.
• Była i pozostanie zaginiona.
• Jej ciała nigdy nie odnaleziono.
• Nigdy więcej o niej nie słyszano.
• Zimne bagno stało się jej grobem.
• Wiking Stormberg nigdy nie pogodził się ze stratą żony.
• Żył tylko dla swoich dzieci i pracy w policji w Stenträsk, i miał obsesję na punkcie bagien.
• Mijają dekady.

Pewnego piątkowego popołudnia, w sierpniu 2020 roku, w skrzynce pocztowej Markusa, syna Wikinga i Heleny, ląduje list. Groźba, a może ostrzeżenie, napisane pismem Heleny i podpisane jej symbolem: gwiazdką.

• Książka znalazła się na shortliście nagrody Adilbris za najlepszą powieść kryminalną 2022.

Wiking musi zadać sobie pytanie, czy wariuje, czy widzi duchy, czy też jakaś zewnętrzna siła zagraża jemu i jego rodzinie a jeśli tak, to kto lub co.