Rozszerzanie Unii Europejskiej należy do głównych procesów integracji europejskiej. Polityka UE w tej dziedzinie - do niedawna jeden z najbardziej efektywnych obszarów unijnej działalności - obecnie przeżywa pewien kryzys, związany ze zjawiskiem "zmęczenia rozszerzeniem".
Stanowi nowatorską, kompleksową analizę komparatywnych zagadnień jej zmiany, traktowanej głównie jako rozwój instytucjonalizacji - od pierwszej akcesji - Wielkiej Brytanii, Irlandii i Danii (lata siedemdziesiąte XX w.) do ostatniej, obecnej rundy rozszerzania (po 2007 r.), obejmującej Turcję, państwa Bałkanów Zachodnich i Islandię. teorii zmiany instytucjonalnej rozwiniętych w ramach nowego instytucjonalizmu, odpowiada na kluczowe pytania: z jakim rodzajem zmiany mamy do czynienia w przypadku polityki rozszerzania UE?
Jakie są przyczyny zmian instytucjonalnych ram tej polityki - zarówno elementy inicjujące zmianę, jak i mechanizmy do niej bezpośrednio prowadzące?
