Zwyczajny szpieg. Powrót

Nazywam się Hagenbeck Filip Hagenbeck. Kim jestem?

• Szpiegiem.
• Zwyczajnym.
• Wyszkolony w Starych Kiejkutach i oszlifowany w Centrali trafiłem do nigeryjskiego Lagos.

• I wtedy żelazna kurtyna zardzewiała i właśnie zawaliła się z hukiem.
• Opisałem to w pierwszym tomie wspomnień pod tytułem Zwyczajny Szpieg.
• Po powrocie z misji usłyszałem: Już tu nie pracujesz!.
• Ale przecież z wywiadu ponoć się nie wychodzi!
• Byłem więc nadal szpiegiem, tyle że bezrobotnym...
• Długo to nie trwało.
• Tak zaczyna się moja kolejna opowieść.

To tam jako młody oficer operacyjny, pod przykryciem konsula w ambasadzie, przez kilka lat nadstawiałem karku w imię wyższych celów. Bez wahania wkroczyłem w wartki nurt nadwiślańskiego kapitalizmu, który w tamtych latach rozwijał się w całej swojej barbarzyńskiej krasie.

• Zostałem nawet giełdowym milionerem.
• Świat należał do mnie.
• I wtedy zadzwonił telefon...
• Powrót do dawnej Firmy wcale nie był łatwy.
• W drugiej części mojej opowieści zdradzę Wam liczne tajemnice...
• nie, nie te o jakich myślicie.
• Te należą do naszego Państwa.

Importowałem pomarańcze, o mało nie dopadli mnie handlarze narkotyków w Grecji, uratowałem polskie cukrownie przed bankructwem, a potem byłem świadkiem narodzin Radia Kolor. Opowiem za to w szczegółach, jak zwyczajny szpieg uprawia swoje rzemiosło, prowadząc z pozoru zwyczajne życie.

• Niektórzy powiedzieliby nadmiernie urozmaicone.

• Było naprawdę gorąco.
• Jak udało mi się przeżyć, jak przetrwałem liczne burze i niejeden samum?
• Sprawdźcie!
• Zapraszam do mojego świata, PRAWDZIWEGO świata zwyczajnych szpiegów.
• Takich jak ja...

Zwłaszcza, gdy Rzeczpospolita posłała mnie, swojego szpiega, do Gorącego Kraju.