Zwyczajny szpieg. Wspomnienia

Nazywam się Hagenbeck Filip Hagenbeck. Kim jestem?

• Szpiegiem.
• Zupełnie zwyczajnym.
• Przelanie moich wspomnień na papier byłoby dawniej zupełnie nie do pomyślenia.
• Wpajana nam od początku szkolenia zasada poufności skłaniała do pozostawania w cieniu.
• Pamiętam ten wykład w Kiejkutach.

• A przecież są ważnymi świadkami historii.
• Zaśmiałem się wtedy gromko.
• Ale kiedy bez skrupułów ujawniono Zbiór Zastrzeżony IPN, nie było mi już do śmiechu.
• Postanowiłem więc sam opowiedzieć swoją historię.
• Nie jest to praca naukowa.
• Nie jest to historia wywiadu cywilnego.
• Nie jest to też analiza polityczna ówczesnych realiów.
• Nie wszystko mogę ani chcę opowiedzieć.
• Zobaczycie, jak zwyczajny absolwent wpada w łapy mafii zwanej wywiadem.
• Pokażę wam szkolenie wywiadowcze, szczegóły pracy Departamentu I MSW i funkcjonowania Centrali wywiadu.
• Uchylę też rąbka tajemnicy na temat moich przygód na Czarnym Lądzie.

Swego czasu usłyszałem żale pewnej badaczki z IPN, że oficerowie wywiadu z niesłusznych lat nie palą się do pisania wspomnień. Przygotowując się do przelania na papier swoich memuarów, zorientowałem się, że nie zbawiłem świata, nie zapobiegłem trzeciej wojnie światowej, nie zdziałałem cudów.

• Historia pełna jest niezwykłych postaci.
• Zarówno oficerów, jak i agentów.
• Szpiegów.
• Zawodowców i amatorów.
• Złodziei tajemnic.
• Zapraszam do mojego świata, świata zwyczajnych szpiegów.
• Nie będziecie rozczarowani.
• Filip Hagenbeck oficer wywiadu.
• Weteran długoletnich misji poza granicami kraju.
• Na terenach trudnych i gorących, także w warunkach wojennych.
• Ponoć urodził się 1 kwietnia, ale nie wyciągajcie z tego zbyt daleko idących wniosków.
• Do niedawna myślał, że resztę swego życia spędzi jak wszyscy szpiedzy w cieniu.

Byłem trybikiem w pewnej specyficznej machinie, jaką każde rozsądne państwo powołuje, aby widzieć i słyszeć to, czego jego rywale nie chcą ujawnić publicznie. W kapciach, przy kominku, z ukochanym psem, głaszcząc siwiejącą brodę.

• Pomylił się.