Akrazja

- Poczekaj, nie odkładaj na bok tego zdjęcia - mówię do mego wnuka, Jasia. - Pamiętasz może, gdzie i kiedy je robiłeś?

• To zdjęcie będzie na okładce mojej książki.
• - Pamiętam, bo to był bardzo ważny dla mnie wieczór.

• Następnego dnia rano miałem wyznaczony termin obrony pracy doktorskiej.
• Wybrałem się na krótki spacer przed snem.
• Oświetlone puste wnętrze kawiarni i para w środku przyciągnęły mój wzrok.

Uliczki Filadelfii, zasypane pierwszym w tamtym roku śniegiem, w świetle księżyca wyglądały pięknie i tajemniczo. Powodowany niewyjaśnionym impulsem zrobiłem przez szybę zdjęcie kobiecie w zielonym swetrze i towarzyszącemu jej mężczyźnie.

• Nie wiem, dlaczego to zrobiłem.
• Był to niekontrolowany odruch.

• - Aha.
• Czyli Akrazja.

Nie miałem pojęcia kim są, a oni na pewno nie wiedzieli, że są fotografowani. Któreś z nich, kiedyś, może zobaczy książkę napisaną w obcym języku.

• - No tak.
• Teoretycznie tak.
• Kiedy fotografowałem, nie przyszło mi to do głowy.
• Po prostu zrobiłem zdjęcie maleńkiej, cichej kawiarenki w zimową noc.
• Przyznaj, że to ładne nastrojowe zdjęcie.

Wyobraź sobie, że wszystko, co stać się może, kiedyś się zdarzy.