Dubaj

Manhattan na pustyni. Oszałamiające drapacze chmur, wyspy palmowe, złote plaże, najwspanialsze hotele, sklepy i restauracje.

• Oaza technologii, niewyobrażalny przepych i bogactwo.
• Tak najczęściej postrzegany jest Dubaj.
• Czy taki jest naprawdę?
• Co kryje się za szklaną nowoczesnością miasta?

Podróż do Dubaju, miejsca tak odległego charakterem od dotychczasowych wypraw autora, to prezent dla żony Lindy pierwsze prawdziwe wspólne wakacje, i to pięciogwiazdkowe! Jednak dziennikarskie oko Jacka Pałkiewicza, niezrównanego odkrywcy źródeł Amazonii i twórcy survivalu w Europie, choć początkowo oszołomione blichtrem, dostrzegło pęknięcia i rdzę na monolicie dubajskiego luksusu.

• Emiratczykiem jest zaledwie co czwarty mieszkaniec Dubaju.

Panuje powszechne przekonanie, że bogactwo Dubaju pochodzi ze złóż roponośnych, lecz niewielu wie, że jego źródeł trzeba szukać raczej w jednym z najszybciej rosnących rynków nieruchomości i finansów, turystyce i transporcie lotniczym. Wystarczy dotrzeć na jego przedmieścia, żeby odkryć przerażające getta, zamieszkane przez setki tysięcy nędznie wynagradzanych Pakistańczyków i Hindusów, którzy niewolniczą pracą wznoszą i utrzymują szklane promenady, błyszczące wieżowce i sztuczne wyspy.

• Oszałamiająca oaza luksusu okazała się raczej fatamorganą luksusu.
• Prawdziwa była tylko pustynia.

Walczą o przetrwanie, wierząc, że taki jest ich los. Zaczynała się tam, gdzie kończyły się rurki zraszaczy nawadniających trawniki, kwiaty i palmy.