Ta książka zabiera nas do pracowni Eleny Ferrante, pozwala zajrzeć do jej szuflad, z których wzięły się pierwsze trzy powieści, a następnie cztery części Genialnej przyjaciółki. Pomaga zrozumieć jej absolutne zamiłowanie do pisarstwa.
Wyjaśnia, dlaczego ten, kto pisze książki, powinien trzymać się z boku i pozwolić, by jego tekst samodzielnie wyruszył w świat. Zwierza się z radości, trudów, niepokoju, który nigdy nie opuszcza piszącego, zwłaszcza jeśli w pewnym momencie odkrywa on, że jego historia jest niezadowalająca.
Opowiada o swoich relacjach z psychoanalizą, z rodzinnym miastem, z dzieciństwem jako zbiorowiskiem sugestii i fantazji, z macierzyństwem, z feminizmem.
