Glony też muszą czasem pić

Marysia i Kasia, stoją u progu dorosłego życia i kariery. Choć są one bliskimi przyjaciółkami ich losy, pierwotnie bardzo związane, szybko zaczynają się diametralnie różnić.

Marysia już na wstępie popełnia błąd, wychodząc za mąż z wielkiej, ale nieodwzajemnionej miłości. Kasia uczyni podobnie, z tą różnicą, że jej miłość początkowo jest odwzajemniona, lecz wygasa w chwili urodzenia dziecka z zespołem Downa.

• Obie kobiety podejmują walkę o swoje małżeństwa.
• Marysia rzuca na szalę wszystkie siły i w desperacji chwyta się każdej możliwości, żeby tylko ocalić swój związek.
• Ostatecznie dziewczyna stoczy wojnę, ale na sali sądowej o resztkę własnej godności.
• Z kolei Kasia przyjmuje wobec męża postawę pasywną, która zasadniczo kłóci się z jej wrodzoną charyzmą.
• Jednak z czasem ta cicha, wewnętrzna powściągliwość zacznie przynosić pożądaną korzyść.
• Książka podzielona jest na trzy części.

Mąż, niczym największy tchórz, bierze nogi za pas i szuka schronienia u matki. W każdej z nich odnaleźć można niewidzialną nić między przyjaciółkami, dzięki której mimo życiowych trudności, bohaterki potrafią odnaleźć właściwą drogę… Można by rzec: temat stary jak świat.

• Co wyróżnia tę powieść.
• Przede wszystkim język.
• Barwny, nietuzinkowy i konkretny.

Miłość, małżeństwo, przyjaźń, jednym słowem wszystkie kolory życia. Bohaterki nie są mdłe, mają wigor i energię, a Czytelnik wchodząc w dylematy dziewczyn czuje autentyczność zdarzeń i przeżyć.

• Monika Skrzypek absolwentka Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im Jana Pawła II w Lublinie.
• Urodzona w porze głębokiej zimy.
• Właścicielka gorącego serca, w którym zagościła miłość do ludzi i przyrody.

• Pisanie sprawia jej radość równie mocną jak nauka kolejnego kata czy zrozumienie trybu łączącego w języku hiszpańskim.

Natura samotnego wilka ciągnie ją do lasu, a tymczasem pędzi stadne życie na trzecim piętrze szarego bloku na osiedlu w Pabianicach.