Władysław Książek (18571897) używał pseudonimu Julian Łętowski. Był prozaikiem, dramaturgiem, poetą i dziennikarzem.
Od 1879 roku mieszkał w Warszawie, pracował w redakcji Echa, a od 1882 roku w Słowie. Popularność zyskał postromantycznym dramatem Izrael na puszczy (1880), wyrażającym uczucia patriotyczne przez metaforę biblijną.
W dramacie Firduzi (1884), którego bohaterem jest poeta perski, autor usiłował rehabilitować poezję romantyczną. W swej twórczości nowelistycznej pod wpływem naturalizmu umieszczał akcję w środowiskach nizin społecznych, przede wszystkim warszawskiego Powiśla.
W późniejszych zbiorach nowel: Na Bożym świecie (1890), Robakiewicz (1892), Stary mąż (1893) czy w powieściach Rywale (1890), Rogata dusza (1893) zabrakło realiów społecznych, zamiast prawdy ukazywał pisarz idylliczne sielanki. Zainteresowanie tematyką orientalną, zaznaczone w dramatach, znalazło też wyraz w tomiku Sonety i ghazele (wyd.
Utwór poddano modernizacji pisowni i opracowaniu edytorskiemu, by uczynić jego tekst przyjaznym dla współczesnego czytelnika.