Jaśkowe ambicje

„Jaśkowe ambicje„ to opowiadanie Władysława Reymonta, pisarza, prozaika i nowelisty, laureata Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. “Dzwonek brzęczał coraz niecierpliwiej.

• — Jasiek, jaśnie pan dzwoni!
• — wrzasnęła przelatująca pokojówka.
• Nie odwrócił się nawet, zapatrzony w dalekoście zawarte obręczą lasów.

Ale Jasiek ani drgnął; wyglądał oknem na szarą drogę, obsadzoną wierzbami, a wlekącą się wskroś ogromnych pól, poznaczonych kępami drzew. — Jasiek, głuchu jeden, dzwonek!

• — znowu ktoś krzyknął przez uchylone drzwi.
• — A niech se dzwoni...

— odburknął gniewnie i porwał się naraz od okna, wyciągnął z kąta zielony kuferek i zaczął gorączkowo pakować swoje rzeczy. Potem cisnął o ziemię liberyjną kurtę i już zabierał się do dalszego ciągu, gdy wpadła sama gospodyni, rozczapierzona złością niby indyczka i wsiadła na niego: — Jaśnie pan dzwoni, a ty, wałkoniu, ani się ruszysz!

• Leć prędko...
• — Ja go ta więcej ubierał nie będę i woził go nie będę, i służył mu nie będę!
• — cisnął.” Fragment