Ludzie z Cukru

Co byś zrobił, gdybyś któregoś razu obudził się osiemdziesiąt osiem lat później – w nowym, obcym świecie? To nie sen, to rzeczywistość – nowa i obca; nowy, choć ten sam świat, tylko osiemdziesiąt osiem lat później.

• Cezary w tajemniczy sposób trafia do przyszłości, gdzie wszystko ograniczone jest do niezbędnego minimum.
• Ludzie nie muszą spać – dzięki temu mogą pracować więcej i są wydajniejsi.

Mieszkają w nieskazitelnie czystych mieszkaniach, wyposażonych w nowoczesne urządzenia, a ich codzienność usprawniają nowe technologie i wynalazki. Bohater dowiaduje się, że ostatnim etapem rozwoju człowieka staje się jego umysł, którym każdy potrafi posługiwać się coraz lepiej.

• Po drodze odkrywa nieoczekiwane skutki wydarzeń i stara się nauczyć nowego świata.
• A może musi zrobić coś więcej, by z niego powrócić?
• Zmienić przeszłość, by wpłynąć na przyszłość.
• …Starałem się odgonić wszystkie myśli.
• Chciałem mieć to już za sobą.
• Przeszedł mnie zimny dreszcz.
• Dygotałem coraz bardziej, zęby szczękały z każdym kolejnym krokiem.
• Nie było to zwykłe uczucie zimna.

Nie godząc się na codzienność, którą gardzi, usiłuje rozwikłać zagadkę swojej podróży w czasie i wrócić do dawnego życia. Mróz nie był na tyle siarczysty, by pozbawić mnie świadomości ciepła od promieni słońca, które wzeszło na dobre.

• To strach przed tym, co zamierzałem zrobić…