Nadzieja umiera ostatnia

Twórczość Haliny Birenbaum jest świadectwem pamięci o Holokauście i zarazem dowodem niezniszczalności najbardziej ludzkich uczuć: nadziei, miłości do świata i życia w każdej postaci. "Nadzieja umiera ostatnia" jest już "klasyczną" i od lat ważną pozycją w literaturze poświęconej Holokaustowi.

• We wrześniu 1939 r.
• mieszkała z rodzicami i braćmi przy ul.
• Nowiniarskiej w Warszawie.
• Po wybuchu wojny całą rodzinę przesiedlono do getta.
• Przez pewien czas ukrywała się w bunkrze przy ul Miłej 3.
• W maju 1943 r.
• została wywieziona do obozu koncentracyjnego na Majdanku.

Książka opowiada prostym, lecz poruszającym językiem o doświadczeniach autorki, która w momencie wybuchu II wojny światowej miała 10 lat i była uczennicą jednej z warszawskich szkół powszechnych. Wyzwolenia doczekała w obozie Neustadt-Glewe, gdzie trafiła po obozowej gehennie obejmującej KL Auschwitz i KL Ravensbrück.

• Większość najbliższej rodziny wojny nie zdołała przeżyć.
• Dopisana w 1986 r.
• 30.

stronicowa "Wyprawa w przeszłość" opisuje wrażenia po odwiedzeniu miejsc, w których spędziła dzieciństwo i przeżyła najstraszniejsze chwile w czasie okupacji. Jak mówi autorka: "Pierwszą swą podróż do Polski odbyłam po czterdziestu latach i nazwałam ją 'Wyprawa w Przeszłość -- Polska 1986'.

• Podróż ta zaowocowała wieloma posunięciami w moim życiu.

• Napisał piękną piosenkę: Dokąd ty jedziesz/tam nikt nie czeka/ wieczność to tylko/popiół i kurz...".

I nie tylko w moim, bo nasz starszy syn Yakov Gilad, wraz z kompozytorem i śpiewakiem Yehudą Polikerem, stworzył wówczas jedną ze swych najlepszych płyt Popiół i kurz.