Śnieg widmo

Piotrek biegał w dzieciństwie po zamarzniętej rzece i wpadł tam na stół zastawiony kartami do gry. Wokół, nie wiadomo skąd, grała ciepła, stara muzyka.

• W popielniczce żarzył się jeszcze czyjś papieros.
• Już o tym nie pamięta, choć powinien.
• Teraz kocha kobietę, której nie potrafi uratować.
• O tym nie zapomina nigdy.

• Czy dałem z siebie wszystko?
• - pyta podczas mdłych, samotnych nocy.
• Zawsze tak samo.
• Sylaby są już starte od ciągłego używania, wyrazy sczepione ze sobą tylko na słowo honoru.

Z każdym dniem jest jej coraz mniej, a on sam zaczyna ją częściej wspominać, niż faktycznie widzieć. Próbuje o tym nie myśleć, zasnąć, zignorować, ale wie, że nie może, tak jak tonący człowiek nie może sobie nagle wykształcić skrzeli.

• Czy dałem z siebie wszystko?
• - pyta, pluje sobie tym pytaniem w twarz.
• Jeszcze nie.
• Nie do końca.
• Gdzieś tam może być rozwiązanie.
• Szuka go, przemierzając ulice śpiącego miasta.

Musi tylko pamiętać, że każdy budynek, każdy znak drogowy, pęknięcie w chodniku, kałuża, ulica, mgła, latarnia, że wszystko może kryć w sobie tajemnicę.