O niewiedzy w praktyce, czyli droga do Portugalii

Książka Piotra Cieplaka jest dziennikiem podróży, i to dziennikiem niezwykłym. W końcu nie każdemu się zdarza przejechać na rowerze prawie cały kontynent - od Warszawy po Lizbonę.

• Na dodatek zrobić to lekkim, dowcipnym piórem.

Nie każdemu starczyłoby talentu i sumienności, aby opisać swój samotny rajd, zwieńczenie wieloletnich rowerowych eskapad, tysięcy samotnie przejechanych po Europie kilometrów. Ale niezwykłość tego tekstu nie polega wyłącznie na imponującym dokonaniu, o którym opowiada, i na potoczystości narracji.

• Na mijane zakątki Europy Cieplak patrzy okiem zwyczajnego użytkownika roweru i zarazem - wybitnego artysty.

Dzięki temu wakacyjna przejażdżka zmienia się w poszukiwanie własnego głosu, który słychać w samotności, gdy człowiek strząśnie z siebie nalot codziennych spraw. Cieplak łata przebite dętki i cytuje Becketta, wspina się pod górę i powtarza strofy Eliota, wsłuchuje się w rytm oddechu i w wersety Psalmów.

Droga do Portugalii staje się pożegnaniem z młodością, rowerową elegią o przemijaniu, snutą w jedynej w swoim rodzaju scenerii. Żeby dojechać rowerem z warszawskich Kabat do Lizbony, trzeba ciąć na Piaseczno, a potem przez Jazgarzew i dalej prosto na Grójec.

• Oto cała wiedza o geografii, która potrzebna jest na początku.

• Wiadomo, że chodzi z grubsza o południowy zachód.

Następne miasteczka, przystanki, następne mapy będą się odsłaniać stopniowo. Zbytnia skrupulatność może stać się przyczyną cierpienia, odbiera przyjemność niespodzianki, pęta głowę i nogi.

• Do Portugalii jedzie się przez Grójec i tyle.
• Więc wyruszyłem.
• Niewyspany.
• Z ulgą, że wreszcie.***W sumie nie ma to-tamto.
• Nawet na rowerze.
• Mimo że jazda rowerem jest prostsza niż życie, to i ona wymaga elementarnych zasad i nie ima się jej postmodernizm.
• Zwyczajnie: nie można jechać i nie jechać zarazem.
• Na nic igranie z konwencją oraz przekraczanie tabu.

• zawsze mogę nie jechać.
• Piotr Cieplak (1960) - reżyser teatralny, wykładowca warszawskiej Akademii Teatralnej.
• Od debiutu w 1989 roku zrealizował kilkadziesiąt spektakli na wielu scenach Polski.
• Ostatnio m.in.

A więc jadę, z tą cudowną, pielęgnowaną świadomością wolności, że... "Nieskończoną historię" w Teatrze Powszechnym w Warszawie, "Milczenie o Hiobie" w Teatrze Narodowym, "Ożenek" w Teatrze Modrzejewskiej w Legnicy.

• Ojciec dwojga dorosłych dzieci.
• Zapalony ogrodnik.
• W trakcie corocznych wypraw rowerowych przejechał dziesiątki tysięcy kilometrów.

Z ostatniej z nich, z Warszawy do Lizbony, sporządził relację, która według autora jest "opisem asfaltu, mijanych drzew oraz stanu umysłu mazowieckiego dośćinteligenta".