O trzech wielkich pobudkach do ciągłego pracowania na zbawienie

Mówi św. Eucheriusz, że szaleństwem nad wszelkie szaleństwo, jest zaniedbywać sprawy zbawienia duszy.

• Zważcie te dwa wyrazy: Wieczność na niepewne!

I w samej rzeczy, o najdrożsi, wy co dla spraw światowych tyle okazujecie rozsądku, zastanowienia, powiedzcie, nie jestże szaleństwem dla jednej życia chwili (bo życie to choćby najdłuższe, jest zawsze chwilą), na niepewne stawiać wieczność. Wieczność, którą sobie zapewnić można, jest w ręku naszym.

• I możnaż nie podejmować wszystkiego, aby ją tylko sobie zapewnić?

• Skąd pochodzi to szaleństwo?
• Ach!

Możnaż dla jej zapewnienia tak nic nie czynić, owszem wszystko czynić, aby ją stracić? Opiliście się z tego kielicha trucizny, o którym mówi Izajasz, i upojeni zapominacie, kto jesteście?

• Na co jesteście?
• Dokąd zdążacie, gdzie i jaki wam koniec?
• Czy jesteście w samej rzeczy ludźmi lub po prostu zwierzętami jak inne zwierzęta, lub czczymi tylko widmami?
• Och, Boże!
• Jakie zapomnienie - jakie szaleństwo!