Odnaleziony portret

Czy przeszłość zawsze warta jest tego, by ocalić ją od zapomnienia? Rok 1912.

• Wkrótce w sklepie ze słodyczami poznaje Albinę Schmeiduch - nieśmiałą polską wdowę samotnie wychowującą córeczkę.

Młody niemiecki oficer w stanie spoczynku, Jorg, przybywa do przemysłowego miasta Schwientochlowitz na Górnym Śląsku, aby zgodnie z zaleceniem ojca poznać tajniki pracy tutejszej huty żelaza. Żadne z nich nie podejrzewa jeszcze, że ich płomienny romans da początek skomplikowanej historii kilku pokoleń świętochłowiczan, których życie przypadnie na burzliwe czasy wojny i okupacji, komunizmu i długiej drogi do jego upadku.

• - Ja tylko chciałem prosić o zgodę na odprowadzenie pani do domu.
• Daleko pani mieszka?
• - Nie tak daleko, na Schwarzwaldstrasse - odparła odruchowo.
• - Zawsze chodzę sama i nikt mnie nie musi odprowadzać.
• - Znów pojawiła się myśl, że jest pyskata i powinna inaczej reagować.
• - Szkoda - uśmiechnął się smutno.
• - Do widzenia.
• Wyszedł tak szybko, że nawet nie zdążyła odpowiedzieć.

W tych nieprzewidywalnych czasach jedyną ostoją jest miasto Schwientochlowitz - Świętochłowice, gdzie splątane języki niemiecki, polski, śląski, a także jidysz tworzą fascynującą sagę o zwykłych mieszkańcach uwikłanych w wielkie wydarzenia XX wieku. Ale jest żech durno, gupszo od tej naszej kozy, co sie kole domu pasie.

• Ale co tam!
• Taki elegancki kawaler, a ona - prosto dziołcha stąd.

• Pewno by ją zryczoł.
• A może nie?
• A muter?

Co by fater powiedzieli, jakby zoboczyli, że ją taki elegant odprowadzo? To by dopiero było kozanie: że to nie synek dlo niyj, że może szukać kogoś takiego jak łona, że ludzie bydom obgadywać.

Uśmiechnęła się, gdyż zauważyła, że myśli po śląsku, jak zawsze, kiedy się czymś zdenerwuje lub wzruszy.