Pamięci pamięci

"Umarła moja ciocia, siostra taty" - zaczyna Stiepanowa i zdanie to staje się punktem wyjścia do próby napisania historii rodziny. Ale choć autorka szuka śladów własnych prababć, dziadków i rodziców, to nie oni są głównym tematem tej książki.

• Jest nim mechanizm pamięci.

• Jak zapamiętać wiek XX, który rozerwał łańcuch pamięci?
• Jak wielka historia może odbijać się w osobistej pamięci współczesnego człowieka?
• Stiepanowa szuka odpowiedzi w historii swojej rodziny oraz we wspaniałych esejach, m.in.
• o W.H.

Czy zapomniane przedmioty, karteluszki, zasłyszane fakty zachowują pamięć o przeszłości? Sebaldzie, Charlotcie Salomon, Josephe Cornellu czy Osipie Mandelsztamie.

• To napisana niezwykle pięknym językiem intymna, a zarazem głęboko poruszająca wielka rozprawa na temat pamięci.

Najbliżej jej do eseju, choć sama autorka nazwała ją "romansem" - romansem z pamięcią, z historią własnej rodziny zachowaną w przedmiotach. W Rosji książka ukazała się w grudniu 2017 roku i prawie natychmiast została okrzyknięta przez krytyków najważniejszą rosyjską książką ostatniego dziesięciolecia.

• Zdobyła też jedną z najważniejszych rosyjskich nagród literackich.
• To jest książka o rzeczach i ludziach, o innych książkach i o fotografiach.

Czuły esej, wnikliwa powieść, inwentarz rupieci, wspomnień i przemilczeń, prywatna encyklopedia czyjegoś życia (i historii, i Rosji). To jest książka, która powinna leżeć gdzieś blisko, na ulubionej półce.

• Książka, do której będziecie wracać.
• A jeżeli zdecydujecie się ją komuś pożyczyć, to koniecznie zapiszcie komu (może nie oddać).

• Jestem nimi oczarowana i jednocześnie smutna z powodu faktu, że sama książka dobiegła końca.
• () "Pamięci pamięci" to literackie odkrycie, które porusza się między fantazją a rzeczywistością.
• Inspirująca i cudowna lektura.
• Dagens Nyheter W pogoni za sprawdzeniem swojego rodowodu Stiepanowa łączy Wielką Historię i prywatną pamięć.

Marcin Wicha, laureat Nagrody Literackiej Nike za "Rzeczy, których nie wyrzuciłem" Powieść Stiepanowej to ciąg podróży bez końca i celu. To niezwykle osobiste śledztwo, w którym interpretacja przeszłości okazuje się być częścią innego, bardziej politycznego wątku: tego, jak możemy się pogodzić ze sobą w teraźniejszości.

• "Pamięci pamięci" jest najważniejszą rosyjską powieścią 2017 roku.
• GQ, Rosja Maria Stiepanowa zamieniła zmarłych w swoich współautorów.
• W rezultacie powstała książka nieznana wcześniej w języku rosyjskim.
• "Nowaja Gazieta" "Pamięci pamięci" jest nie tylko najważniejszą książka roku, ale ogólnie ostatnich lat.
• To prawdziwe wydarzenie - dla wszystkich, którzy wciąż umieją czytać.
• "Echo Moskwy" Coś takiego pojawia się najwyżej raz na dekadę.

"Pamięci pamięci" jest wielką rekonstrukcją literacką, a jej efektem zupełnie nowy gatunek, w którym współbrzmią pamięć, czas i historia. Literratura (Rosja) Spośród wszystkiego, co było niewiadomą, półwiadomą lub było zaciemnione, wiedziałam o swojej rodzinie kilka niewzruszonych rzeczy.

• W naszej rodzinie nikt nie zginął podczas rewolucji i wojny domowej.
• Nie było w niej represjonowanych.
• Nie było ofiar Holocaustu.
• Nie było zabitych, poza Lodikiem.
• Nie było tych, którzy zabijali.
• Sporo z tego wkrótce albo stało się wątpliwe - albo okazało się być oczywistą nieprawdą.
• (fragment książki) Maria Stiepanowa (ur.
• 1972) - rosyjska pisarka i poetka, której utwory przetłumaczono na kilkanaście języków.
• Po polsku ukazał się tom jej wierszy "Wojna bestii i zwierząt" (przeł.

Zbigniew Dmitroca, Wydawnictwo Wolno, 2019).