Pamiętnik egotysty. Souvenirs dégotisme

Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i francuskiej. Version bilingue: polonaise et française.

• Kto by zaczął znajomość od tego tomu, mógłby być zaskoczony.
• Wszystko tu jest dosyć ekscentryczne treść i forma.

Ten tom utworów Stendhala, przeznaczony jest zwłaszcza dla czytelników, których łączy już bliższa zażyłość z tym pisarzem, liczącym u nas tylu entuzjastów. Nawet sam tytuł, w którym użyty termin egotyzm jest poniekąd wynalazkiem Stendhala, a raczej użyciem angielskiego słowa (po angielsku równoznacznego z egoizmem) na określenie kultu swojej indywidualności, nawyku introspekcji psychologicznej.

• Całe życie z niestrudzoną pasją szukał samego siebie, opowiadał i spowiadał samego siebie.
• I to właśnie odnajdziemy w tej książce.
• Książka ta jest wycinkiem z życia autora.
• Z właściwą sobie autoironią i humorem Stendhal opisuje swoje życie.
• Wędrówkę, niepowodzenia i chwile szczęścia.

Tak pojęty egotyzm odnajdujemy w całej twórczości Stendhala, nawet w tych utworach, którym nadał formę powieści, nie licząc mnogich jego wspomnień, dzienników, opisów podróży. Przez kilka lat prowadził dziennik, notując i komentując rzeczy przeżyte i widziane; na schyłku życia podjął wielką autobiografię, niedokończoną niestety, p.

• t.
• Życie Henryka Brulard.
• Ta wiwisekcja praktykowana na samym sobie była podstawą jego metody psychologicznej.

Odełganie człowieka, odełganie uczuć, przeżyć, historii. W tej metodzie jest może źródło nieporozumień między Stendhalem a jego epoką, a zarazem przyczyna jego pośmiertnego zwycięstwa.