Pawiak

Dzieje Pawiaka jako więzienia politycznego w epoce carskiej są dziś białą plamą. Poza kilkoma artykułami dr.

• Recenzowany tekst ma znakomitą bazę źródłową.

Andrzeja Ossibach-Budzyńskiego, który od lat bada dzieje Pawiaka, nikt się tym problemem nie zajmował. Autor dotarł do najważniejszych archiwaliów dotyczących epoki i samego obiektu oraz innych wartościowych źródeł (wspomnienia, edycje dokumentów).

• Niemal odrębną wartością stała się olbrzymia, wyczerpująca bibliografia.
• Wszystko to zostało wszechstronnie wykorzystane, co widać doskonale po przypisach.
• Zwraca uwagę fakt, że podstawowa narracja oparta jest na archiwaliach.
• To kolejny ważny atut.
• Praca ma więc charakter czysto pionierski, a nie odtwórczy.
• Dużą zaletą jest dobry język i wartka - jak na rzecz naukową - narracja.

• prof.
• zw.
• dr hab.
• Krzysztof Jasiewicz Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk Opracowanie dr.

To duża sztuka, aby ,,ciężki gatunkowo" temat opisać zgrabnym literacko językiem. Andrzeja Ossibach-Budzyńskiego oparte zostało na obszernej kwerendzie źródłowej, przeprowadzonej, co zrozumiałe, w archiwach warszawskich.

• Mimo pożogi wojennej lat 1939-1945 dokumentacja dotycząca więzienia Pawiak okazała się bardzo obfita.

Jak się okazało, szczególnie wiele materiałów zachowało się odnośnie do śledztw i przewodów sądowych prowadzonych przez rozbudowany w Imperium Rosyjskim aparat ścigania. W sumie autor dotarł do 13 zespołów dokumentów, powstałych w ich trakcie, meldunków i raportów więziennych, pism więźniów zachowanych w postaci listów i skarg, korespondencji legalnej, a nawet nielegalnej (grypsów) z rodzinami i przyjaciółmi na wolności, które zatrzymała cenzura więzienna.

• prof.
• zw.
• dr hab.
• Romuald Turkowski Instytut Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego

W sumie przebadał zapewne kilkanaście tysięcy teczek archiwalnych, co świadczy o sumienności badawczej autora, jego dociekliwości i pracowitości.