Popiołem i cieniem

Kraków 7500 lat temu. Przełom mezolitu i neolitu.

• Z wapiennego wzgórza roztacza się widok na wielką rzekę.

• Jaskinię u podnóża skały zamieszkuje gromada ludzka.

Moczary, bagna i puszcza bez początku i bez końca, pełna turów, niedźwiedzi i wilków. Jak żyje, jak poluje, jak się bawi, o co się spiera, czego się boi, czy ich emocje są inne niż nasze dzisiaj?

• Kraków dziś.
• Mieszkańcy doliny wśród wzgórz wędrują tymi samymi ścieżkami co łowcy turów sprzed tysięcy lat.
• Bawią się szaleńczo jak oni.
• Tak samo upadają w nikczemność.
• Jeśli nienawidzą, to każdą drobiną duszy.
• Jeśli kochają, to równie zapamiętale.
• Spotykają się u stóp wawelskiego wzgórza, w tych magicznych momentach gdy czas traci swą moc.
• Ta historia kipi od emocji.

Przesiąknięta namiętnością, pradawnymi lękami, szlochem skrzywdzonych, krwią walczących i potem tych, którzy wzięli na siebie brzemię ciężkiej pracy, choć nigdy wcześniej o niej nawet nie słyszeli. Pachną w niej zioła, dym ognisk, bydlęce odchody.

Tysiące lat później w tym samym miejscu nad miastem i rzeką unoszą się spaliny samochodów przejeżdżających po moście Dębnickim i mgliste przeczucie, że świat znów zmienia się bezpowrotnie.