Rubież. Reportaż wędrowny

"- Ty tak pieszo? Dokąd?

• - W Bieszczady.
• Właśnie ruszam.
• Nie wiem, ile mi to zajmie.
• Może trzy miesiące, może więcej.
• Chcę przejść tysiąc kilometrów.
• Obserwowałam, czy to robi na nim wystarczająco duże wrażenie.

• Od trójstyku w Bolciach do trójstyku na Krzemieńcu.
• Z Suwalszczyzny w Bieszczady.
• Sto dni w terenie.
• Pieszo - powoli i wzdłuż wschodniej granicy Polski chwilę przed tym, gdy skupił się na niej wzrok całej Europy.
• To ta linia - rubież Unii Europejskiej - jest bohaterką książki Ewy Pluty.
• Kreska na mapie, która komplikuje biografie i zaplata historie.

- Dziewczyno, chyba cię popierdoliło, szkoda nóg na Polskę". Autorce mówią o tym rolniczka z Sankur, batiuszka z Mostowlan, wróżka z Opaki Dużej, emerytowana nauczycielka z Chomontowiec, inżynier z Lublina, antykwariuszka z Krynek, gnomik z Krzyczewa czy emerytka z kolonii wsi Bobinka.

• Na drodze staną granice.
• Nie tylko te państwowe.

"Gdyby chcieć wyruszyć przed siebie - bez mapy, planu i celu - szybko się okaże, że to niemożliwe. Także: płoty, żywopłoty, tujopłoty, mury i murki, parkany, palisady, siatki, zapory.

• Przechodziłam przez cudze podwórka: goniły mnie psy i krzyki ludzi.
• Szłam przez górskie pastwiska: elektryczny pastuch delikatnie wstrząsnął moją cielesną powłoką.
• Wspinałam się na ogrodzenia, aż na jednym zawisłam na dłużej.
• Za każdym razem dochodziłam do jakiegoś muru".
• To reportaż wędrowny.

Codzienne granice, tak mocno wtopione w krajobraz, że niewidzialne. Perspektywa pieszej reporterki łączy się z uniwersalną refleksją nad granicami, murami i zasiekami, które dzielą ludzi.

• Zrealizowano w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2020).