Olimpiada w Manili była po raz pierwszy w historii rozegrana w Azji, pierwszą od chwili rozpadu ZSRR i Jugosławii, pierwszą, w której wystąpiła ekipa zjednoczonych Niemiec i pierwszą, w której po 15 latach izolacji wzięła udział Republika Południowej Afryki. Rozmach organizacyjny jubileuszowej Olimpiady zorganizowanej na terenie Filipin dorównał sławnym pod tym względem Olimpiadom w Lipsku 1960, Hawanie 1966 i Dubaju 1986.
Monumentalna architektura budynków wyposażonych w liczne sale konferencyjne, audytoryjne i wystawowe oraz obszerne hale, jeszcze dzieło prezydenta Marcosa, stanowiła nie tylko obiekt podziwu, ale i miejsce gry.
