Sprawy milicyjne

Zero fikcji. Zbiór 34, opartych na faktach, reportaży milicyjnych.

• Były one publikowane na łamach „Życia Warszawy” w latach 1976-1978.

Dotyczą one spraw o bardzo różnym ciężarze gatunkowym: od historii lekkiego kalibru, aż do tych najpoważniejszych – morderstw. GRZEGORZ CIELECKI (KlubMOrd.com): Autorka miała liczne kontakty z oficerami dochodzeniowymi z komend milicji w całej Polsce.

• A zatem informacje musiały pochodzić z pierwszej ręki.

Świadczy o tym fakt, że wymienia często nazwiska, funkcje i miejscowości. W kręgu zainteresowań dziennikarki i pisarki były sprawy różnego kalibru – od włamań, kradzieży biżuterii, czy nawet koni, po morderstwa.

• Słowem cały przekrój przestępczej działalności epoki początkowego i środkowego Gierka.
• W tekście „Jeden z 280” mamy sprawę morderstwa uczennicy szkoły handlowej w Zgierzu.
• Ciało znalazł przypadkowy przechodzień na bocznej ścieżce.
• Milicja nie miała początkowo żadnych śladów.

• To już było coś.
• Wystarczyło sprawdzić wszystkich 280 właścicieli takich motorów zarejestrowanych w Zgierzu i wytypować któregoś.
• Ale czy to na pewno musiał być motocyklista?
• Trudną sprawą okazała się zagadka morderstwa Marianny Ł.
• Z łódzkich Bałut.
• Kobieta została napadnięta we własnym domu, okradziona i zamordowana.
• Szukano w kontaktach denatki, zataczając coraz większe kręgi.
• Śledztwo obejmowało coraz do inne osoby.
• I tak po nitce do kłębka.

Dopóki nie znalazł się świadek, który wspomniał, że widział w okolicy mężczyznę na motorze WSK. Milicjanci działali dalej, nawet po tym, jak prokurator już umorzył sprawę.

• W reportażu „Nocny gość”.
• Oto po Pradze Północ grasował w roku 1975 niejaki Bogdan H.

• Kradł pieniądze i drobne przedmioty.
• Szedł na ilość, a nie na jakość.
• Często uciekał po dachach budynków.

Włamywał się do sklepów spożywczych, biur, kwiaciarni, szkół i barów. W jednym z biur znalazł okólnik, w którym wyjaśniano jak chronić mienie przed kradzieżą i przedstawiono wnioski, że nic nie zostało w tej sprawie wykonane.

• Włamywacz wykazał się humorem zostawiając w służbowej maszynie do pisania tekst o treści: „Zgadzam się – nocny gość”.
• Intrygujący jest tekścik „Koniokrady”.

Sprawa tyczy masowej kradzieży koni ze stajni lub pastwisk na terenie elbląskiego, olszyńskiego, białostockiego, ale także wrocławskiego. Duża szajka rekrutująca się przeważnie, choć nie tylko, z Cyganów, kradła konie, wywoziła w zupełnie inny rejon kraju, gdzie następnie były szybko odsprzedawane i wymieniane na starsze i słabsze, za dopłatą.

• Jak taki proceder w ogóle był możliwy?

• Cóż, Cygan potrafi.

Wszak kradzież konia, to nie to samo co przywłaszczenie pierścionka, czy nawet samochodu. Z kolei w rejonie Grodziska i innych miejscowości położonych wzdłuż trasy WKD czyli Warszawskiej Kolei Dojazdowej, działał elegancki włamywacz kreujący się na niepozornego urzędnika.

Teczka, parasol i schludny strój powodowały, że nie wzbudzał podejrzeń. Rozpoznawał teren i zwyczaje mieszkańców domów jednorodzinnych, po czym wracał po ich nieobecność i opędzlowywał wnętrza.

• Niestety zgubił go pewien szczegół.
• To jedynie garść wrażeń z tej intrygującej książki.

Działał spokojnie, metodycznie i nikomu nie zwierzał się ze swej działalności, nawet przyjaciółce u której mieszkał. Spieszę wyjaśnić, że pochwała milicji oczywiście jest, ale propagandy politycznej, często widocznej w późniejszych dokonaniach twórczyni postaci porucznika Szczęsnego, nie stwierdziłem.

• A zatem można czytać śmiało.
• Książka za zawiera 32 milicyjne reportaże, które były drukowane na łamach „Życia Warszawy” w latach 1976-1978.
• Ich pierwsze, książkowe wydanie opublikowało w 2018 roku wydawnictwo Wielki Sen.
• Książka wznowiona w formie elektronicznej przez Wydawnictwo Estymator w ramach serii: Kryminał z myszką – Tom 72.
• Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały poddane redakcji.