Strzygoń

Na wschodnich rubieżach Polski w pensjonacie Strzygoń, ukrytym między borem a bagnami, rezyduje nieco zapomniany pisarz, który na odludziu kończy pisać swoją książkę. Niczym niezakłócany do tej pory spokój burzy przyjazd letników, małżeństwa z Krakowa, które postanowiło spędzić kilka dni w otoczeniu dzikiej przyrody.

• Gdy ktoś ginie, winne może być tylko jedno z nich.
• Każdy coś ukrywa.
• Każdy kogoś chroni.
• Czy więzy rodzinne staną ponad prawem?

Na przeszkodzie w realizacji planów staje sama natura, ogromna nawałnica sprawia, że uwięzieni w pensjonacie, odcięci od świata, zostają skazani tylko na siebie, a przybycie niespodziewanych gości powoduje, że sytuacja zupełnie wymyka się spod kontroli. Nowa powieść Artura Żurka, osadzona w mistycznym klimacie wschodniej Polski, to historia o tajemnicach przeszłości i sekretach teraźniejszości, które na zawsze powinny spocząć na dnie bagien.

• Pięcioro mieszkańców Strzygonia stanęło w rzędzie.
• Nikt nie zbliżał się do łóżka.
• W milczeniu i bez najmniejszego ruchu wgapiali się w chorą leżącą na plecach na białym prześcieradle.
• Jej drobne, nagie ciało było ułożone w pozycji gwiazdy.
• Ręce oraz nogi wyprostowane i szeroko rozłożone.
• Czarne oczy patrzyły martwo w sufit.
• Z ust wystawał średniej wielkości, rdzawo-popielaty kamień.
• Pomiędzy drobnymi piersiami sterczał pionowo długi na około pół metra i gruby na palec ciemny patyk.

• Krew spływała od rany przez łóżko na kołdrę leżącą na podłodze.
• Czerwona struga mocno kontrastowała ze śnieżnobiałą pościelą, jak i bladą skórą dziewczyny.

Przy dłuższym i bardziej uważnym spojrzeniu nie było wątpliwości, że nie jest to drewniana dzida, lecz zwykły pręt zbrojeniowy.