Głównym celem monografii jest ustalenie inwentarza grafemów i alografów współczesnego języka polskiego, a następnie dokonanie funkcjonalnego opisu jednostek podsystemów grafematycznego i fonologicznego polszczyzny. Dlatego też autorka monografii podjęła się zadania stworzenia - na podstawie przeanalizowanych systemów fonologicznych - własnego inwentarza jednostek, który będzie najlepiej służył ukazaniu złożonych relacji fonem-grafem i grafem-fonem we współczesnej polszczyźnie.
Ustalenie inwentarza grafemów i alografów współczesnego języka polskiego i ich relacji do jednostek fonologicznych umożliwiło w dalszym etapie analizy przeprowadzenie badań kwantytatywnych systemu grafematycznego polszczyzny oraz porównanie otrzymanych wyników z rezultatami podobnych analiz odnoszących się do pięciu-siedmiu (w zależności od dostępności określonych danych) innych języków z rodziny słowiańskiej, germańskiej i romańskiej. Jak się bowiem okazało, polski system grafematyczny koduje określone elementy języka nie tylko fonemograficznie, lecz także - choć oczywiście w dużo mniejszym zakresie - w sposób sylabo-, logo- oraz frazograficzny
