Taru Khan i złoty lotos

Taru Khan, młody, bezdomny włóczęga, żyje na Wyspie Skarbów tak właśnie on i pozostali mieszkańcy nazywają wysypisko śmieci w Bombaju. Nie wie, kim jest, skąd pochodzi ani jak się naprawdę nazywa.

• Każdego dnia toczy walkę o przetrwanie.
• Chwile wytchnienia przynoszą tylko noce, podczas których Taru przeżywa niezwykłe sny.

• Nieznana siła przyciąga chłopca w to miejsce, dlatego wkrótce decyduje się wyruszyć w pełną niebezpieczeństw drogę...
• Nagle znów wróciło nawiedzające go wspomnienie.
• Zapisane gdzieś pod powiekami.
• Ukryte za mglistą zasłoną.
• Przywołane z zakamarków pamięci.
• Lub może wyśnione.

Któregoś dnia znajduje pusty album, a w nim jedną zapomnianą fotografię przedstawiającą dom, który coś mu przypomina. Wymyślone i tak nierealne, jak słodki sen, z którego nie chcesz się obudzić.

• Małe kropelki, setki małych kropelek skrzących w słońcu biegną wprost ku niemu.
• Obsypują mu twarz chłodnymi pocałunkami.
• Pada złoty deszcz.
• Nad powierzchnią stawu wznoszą się intensywnie różowe, śnieżnobiałe i żółte kielichy lotosu.
• Wody marszczą się od uderzeń ciężkich kropel.
• Pachnie trawą i rozgrzaną ziemią.
• Pod zmrużonymi powiekami Taru widzi biały dom z szeroką werandą i kołyszące się nad spadzistym dachem korony palm.
• Szereg wysokich okien odbijających niebo.
• Słyszy chrzęst swoich kroków na żwirowej ścieżce.
• Na werandzie stoi kobieta w błękitnym sari.
• Nie może dostrzec jej twarzy.
• Zasłania ją powiewający na wietrze jedwabny szal.
• Szal w złote i czerwone motyle.
• Słyszy cichy głos.
• Głos, który powtarza jego imię Ponownie obmył twarz chłodną wodą.
• Joanna Piotrowska z zawodu jest lekarzem psychiatrą, mieszka w Szczecinie.
• Jest zafascynowana pięknem przyrody i innymi kulturami, a tę fascynację chce przekazać czytelnikowi.
• Jej historie to książki z przesłaniem, które dotyczą problemów współczesnego świata.
• Poprzez swoje opowieści chce poruszać serca, uwrażliwiać i zwracać uwagę na krzywdę zwierząt.