To nie rzeka

Gorące, duszne popołudnie. Enero i El Negro łowią ryby.

• Opiekują się Tilo – nastoletnim synem ich przyjaciela, który utonął kiedyś w tej samej rzece.

• Otacza ich przyroda rządząca się swoimi prawami, niepokojąca.
• Lokalni mieszkańcy obserwują ich z podejrzliwością.
• Po godzinach zmagań z płaszczką Enero nie wytrzymuje.
• Wyciąga rewolwer, celuje w wodę i pociąga za spust.

Wędkują, rozmawiają i piją wino, próbując odegnać duchy przeszłości. Po przybyciu do obozowiska mężczyźni przewlekają żyłkę przez oczodoły martwej płaszczki i zawieszają jej ogromne ciało na drzewie.

• Pozwalają mu zgnić, co przyciąga uwagę mieszkańców wyspy i rozpala tlący się gniew wobec intruzów.

Przemoc wydaje się nieunikniona… Literacka wirtuozeria… Retrospekcje i pomniejsze sceny nadają tej historii głębi; wiją się jak pnącza, oplatając postaci i zdarzenia z przeszłości: siostry, żony, starych kochanków, szczeniackie szczęście i skrywaną zazdrość.Annie Proulx Potężna powieść. Ta historia z innego świata pozostaje w umyśle czytelnika, niczym sen.Publishers Weekly Powieść Selvy Almady jest wspaniałym wyrazem jej zniewalającego stylu i przenikliwości towarzyszącej tworzeniu wyjątkowego obrazu wiejskiej Argentyny.

• Jury Nagrody Bookera