Trzy odbicia w lustrze

Czy można ocalić miłość, kiedy świat wokół płonie? Jak wziąć w ramiona dziecko, kiedy ręce ma się unurzane we krwi?

• Latem 1939 roku Zosia marzyła o lepszym życiu.

• Prawie się jej udało.
• Prawie.
• Ostatecznie jednak wszystko poszło nie tak.

O tym, by się na dobre wyrwać z biedy warszawskiego Powiśla, zdobyć wykształcenie i spokojną przyszłość. I to nie tylko za sprawą wojny, która zastała ją w majątku ziemskim na Wołyniu, do którego wkrótce wtargnęli Sowieci.

• Przede wszystkim podjęła jedną złą decyzję, która zaważyła na całym jej życiu.
• Może to skutek klątwy rzuconej na nią jeszcze przed wojną?
• Zosia przeciwstawia się złu, uzbrojona jedynie w miłość.

• Czy to wystarczy, by wygrać i rozwiązać zagadkę przeznaczenia?
• A jeśli tak, to czy można cofnąć fatum?
• I jaka jest tego cena?

Do swojej córki, do wypróbowanych przyjaciół i do tajemniczego mężczyzny o oczach anioła, którego wojna zamieniła w demonicznego mściciela. Z tymi pytaniami, w ogniu płonącej Warszawy, w uścisku powojennego terroru, w cieniu rodzinnych tragedii, w gorączce uczuć i labiryntach raczkującego kapitalizmu, zmierzyć się będzie musiała nie tylko Zosia, ale także jej córka, a potem wnuczka.

• Znalezienie właściwej odpowiedzi zajmie im siedemdziesiąt pięć lat.
• Pełna zaskakujących zwrotów akcji saga rodzinna wciąga bez reszty aż do ostatniego akapitu.

• Czyta się jednym tchem!

Jest tu wszystko zgrabna fabuła, tajemnica i pełnokrwiste postaci kobiet, których losy, ukazane na przestrzeni kilkudziesięciu lat, splatają się z historią. Czekam na ciąg dalszy :-) Urszula Zubczyńska, redaktor naczelna Przyjaciółki, Pani Domu i Poradnika Domowego Współcześnie rzadko spotyka się tak rozbudowane biograficznie sagi rodzinne.

• Porusza zagadnienia cienkiej granicy normy i choroby psychicznej.
• Ukazuje czysto ludzkie wahania i decyzje mniej lub bardziej przemyślane i realne.

Powieść Trzy odbicia w lustrze Zbigniewa Zborowskiego zawiera w swej strukturze obecnie modne elementy fikcji, magiczne, intuicyjne, wręcz paranormalne. Wprowadza tak bliski dla polskiej mentalności element bohaterstwa i zwykłego, a raczej niezwykłego, działania organicznego kobiet.

• Nic tylko usiąść wygodnie i czytać, czytać i czytać.

Powieść Zbigniewa Zborowskiego, poza pięknym literackim językiem, porywającą fabułą, wartką narracją i formą na miarę dobrego kryminału, ma jeszcze jedną zaletę po prostu jest jakby gotowym scenariuszem filmowo-telewizyjnym. Andrzej Komorowski, specjalista w zakresie profilaktyki społecznej, licencjonowany doradca rodzinny i seksuolog kliniczny, medialny ekspert relacji społecznych