Wstyd

Trzy zwyczajne kobiety z kamienicy na wrocławskim Nadodrzu. Może znasz je z sąsiedztwa albo spotykasz w domu?

• Może jesteś jedną z nich?
• I wstydzisz się tego.
• Zośkę porzuciła pracująca na kolei matka.

• Marta nawet nie chce pamiętać swojego panieńskiego nazwiska w jej uszach brzmi jak nie raz wymierzony policzek.
• A Bosa nawet wyrwana ze snu poda wartość liczby Pi.
• Pijany ojciec dobrze ją wyćwiczył.
• Losy tych trzech kobiet skleja toksyczny wstyd.

Dziewczyna do dziś czuje smak upokorzenia, które rośnie jak gula w gardle na wspomnienie przypalonych ziemniaków z zakładowej stołówki. Udają, że go nie ma, ale on jest i płynie wartko w ich żyłach.

• Przechodzi z matki na córkę, z pokolenia na pokolenie.
• I truje.
• Najpierw trzeba się zawsze ukłonić i TO powiedzieć.
• Że dzień dobry.

• Kiedy twoja matka wariatka, a ojciec pijak.

Nawet gdy ktoś cię nie widzi, nie lubi, gdy ty kogoś nie lubisz, gdy ktoś ci mówi, że jesteś gruba, taki pączek brzydki. Skoro pijak, a ty jego córka, to przecież oczywiste, że jaki ojciec, taka córka.

• A kilkanaście lat później zachodzisz w ciążę, rodzisz albo nie rodzisz i nie dziwi nic.

Schemat się powtarza, choćby ci się wydawało, że ty nigdy, że ty inaczej, ty na pewno nie.